برای ضبط کردن با کامپیوتر به چه چیزهایی نیاز دارید؟
تاریخ انتشار:
2020-07-27
استفاده از سمپل ها و اینسترومنت های نرم افزاری در کامپیوتر آزادی خلاقانه ی خارق العاده ای را برای ساخت قطعات موسیقی در اختیار شما قرار می دهد. با این حال زمانی میرسد که شما می خواهید طیف صوتی کارهایتان را گسترده تر کنید و از صداهایی که خودتان ضبط می کنید بهره ببرید. خوشبختانه بیشتر نرم افزارهای آهنگسازی رکوردرهای مولتی ترک بسیار قدرتمندی هستند و شما هر چیزی را با آن ها می توانید ضبط کنید.
آیا جزو آن دسته از افرادی هستید که می خواهند صداهای خودشان را ضبط کنند اما دقیقا نمی دانند باید از کجا شروع کنند؟ این مقاله مناسب شما خواهد بود. در ادامه نگاهی به نرم افزارها و سخت افزارهای ضروری خواهیم انداخت و به شما خواهیم گفت به چیزهایی نیاز دارید و به چه چیزهایی نیازی نخواهید داشت.
کارت صدا با استفاده از یکی از چند پروتکل کانکشنی که وجود دارد به کامپیوتر شما متصل می شود که رایج ترین آن ها کانکشن USB 2.0 است. USB 2.0 به وسیله ی اکثر کامپیوترها پشتیبانی می شود و همچنین برق مصرفی کارت صدا را تامین می کند. با این حال بیشتر کارت های صدای ارزان قیمت USB 2.0 تنها امکان ضبط تا حدود 20 ترک به صورت همزمان و با کیفیت 24bit/48kHz را فراهم می کنند، پس اگر این مقدار برای شما کافی نیست باید به سراغ گزینه های گران قیمت تر بروید، یعنی سیستم های سطح بالای USB 2.0، سیستم های بر پایه ی کارت PCIe که از Ethernet استفاده می کنند، MADI یا دیگر کانکشن های انحصاری، اتصال Thunderbolt (ورژن های 1، 2 و 4) و یا (Firewire 400 و 800).
مورد بعدی که باید مد نظر قرار دهید این است که کارت صدا چه امکاناتی را برای مانیتورینگ هدفون ارائه می دهد. آپشن هایی که معمولا دیده می شود، یا یک کنترل میکس ساده در پنل جلوی کارت صداست (ایده آل برای جلسات ضبط وکال ساده) یا نوعی مانیتورینگ نرم افزاری پیشرفته و پیچیده تر (که برای گروه ها ایده آل است). در آخر، بیشتر ضبط ها با بیت ریت 24bit و سمپل ریت 44.1kHz یا 48kHz انجام می شوند، اما بسیاری از کارت های صدا سمپل ریت های بالاتر تا 96kHz یا 192kHz را نیز ارائه می دهند؛ پس باید تصمیم بگیرید و ببینید آیا این موضوع برای شما اهمیت دارد یا نه.
احتمال این که در پکیج کارت صدای شما یکی از نسخه های ساده ی نرم افزارهای آهنگسازی وجود داشته باشد زیاد است، به عنوان مثال Ableton Live Lite، Steinberg Cubase LE/AI یا PreSonus Studio One Artist از این دسته نرم افزارها هستند. این نرم افزارها معمولا نسخه ی ساده شده ی نرم افزارهای کامل هر کمپانی هستند و برای جلسات ضبط ساده قابل استفاده می باشند. با این وجود، باز هم داشتن نسخه ی کامل نرم افزارهای آهنگسازی مزیت خودش را دارد. در نسخه های کامل شما می توانید تعداد ترک های نامحدودی در هر پروژه داشته باشید، چندین send و return برای هر کانال ایجاد کنید و قادر هستید تعداد زیادی از ورودی ها را به صورت همزمان ضبط کنید. همچنین در نسخه های کامل پلاگین های افکت، اینسترومنت های نرم افزاری و بانک های صدا، امکانات پیشرفته برای ادیت کردن مانند pitch correction و audio warping هم به شما ارائه می شود. اگر pitch correction (امکان اصلاح کوک) برای شما مهم است، نرم افزار PreSonus Studio One در خود نسخه ای از Melodyne را جای داده است، یا نرم افزار Avid Pro Tools قابلیت تنظیم تایم فوق العاده ای را در قالب Elastic Audio به کاربرانش ارائه می دهد. نرم افزار Apple Logic Pro X مجموعه ی جامعی از لوپ ها، سینتی سایزرهای نرم افزاری و افکت ها را در اختیار دارد. نرم افزار Ableton Live هم برای خلاقیت هرچه بیشتر پروژه را به حالت های مختلفی به کاربر نشان می دهد (Arrangement View و Session View).
آخرین چیزی که باید در نظر بگیرید سلیقه ی خودتان در نوع طراحی DAW و رابط کاربری آن است. بیشتر نرم افزارهای آهنگسازی تقریبا قابلیت های مشابهی دارند، اما تا زمانی که خودتان آن ها را امتحان نکنید نمی توانید بفهمید کدام مناسب شماست. پیش از خرید نرم افزارهای آهنگسازی می توانید نسخه های ساده شده ی آن ها را به صورت رایگان امتحان کنید.
پرکاربردترین نوع میکروفن، میکروفن های کاردیود هستند؛ این نوع میکروفن ها از نوع جهت دار می باشند پس با قرار دادن جهت میکروفن به سمت سورس صدا، شما صدای سورس را بیشتر از هر صدای دیگری خواهید شنید – این حالت مخصوصا برای زمان هایی که می خواهید سورس صدایتان را از دیگر صداها ایزوله کنید مفید است. یک میکروفن کاردیود باز هم صداهایی که در پشت و اطراف میکروفن وجود دارد را دریافت می کند، فقط نسبت به آن ها کمتر حساس است. در این نوع میکروفن ها چیزی با نام افکت مجاورت (proximity effect) وجود دارد و هرچه سورس صدا به کپسول میکروفن نزدیک تر شود شدت فرکانس های بیس افزایش پیدا می کند. تمام این موارد باعث شده تا میکروفن های کاردیود بسیار مفید باشند اما رفتار آن ها کاملا روشن نباشد. در محیط های بزرگ تری که آکوستیک مناسبی دارند، یک میکروفن چند جهته صدای طبیعی تری خواهد داشت و اگر از آن ها به عنوان جفت استریو استفاده کنید هم عملکرد خوبی خواهند داشت.
نکته ی مهم دیگری که در تمام میکروفن ها وجود دارد، شیوه ایست که میکروفن امواج صوتی را به سیگنال های الکتریکی تبدیل می کند. بر این اساس با سه دسته ی اصلی مواجه هستیم: میکروفن های داینامیک، میکروفن های کاندنسر و میکروفن های ریبون. کپسول میکروفن های داینامیک از یک کویل متحرک و یک مگنت استفاده می کند. این میکروفن ها قدرتمند، قابل اطمینان و ارزان قیمت هستند و معمولا برای وکال های لایو، kick drum، toms و دیگر سورس هایی که فشار صوتی بالایی دارند استفاده می شوند. کپسول میکروفن کاندنسر نوعی خازن است، پس نیاز است که انرژی مورد نیاز آن به نوعی تامین شود (که این تامین انرژی معمولا در قالب فانتوم پاور 48V از طریق کابل میکروفن انجام می شود). کپسول این میکروفن قدرت کمتری دارد اما در عوض نسبت به میکروفن های داینامیک، حساس تر و دقیق تر است. میکروفن های کاندنسر برای استفاده در استودیو ایده آل هستند و برای ضبط وکال، گیتار، پیانو و سیگنال های اتاق مورد استفاده قرار می گیرند.
در آخر میکروفن های ریبون را داریم که در پیکاپ آن ها از یک ورق نازک فلزی یا ریبون و یک مگنت استفاده می شود. این نوع میکروفن ها بسیار شکننده هستند و شدت خروجی پایینی دارند و به لحاظ طراحی در آن ها از الگوی پیکاپ فیگور8 استفاده می شود تا میکروفن پاسخگویی طبیعی و ملایمی داشته باشد. میکروفن های ریبون برای دریافت صداهای روشن و پیچیده مانند سنج ها و سازهای برنجی ایده آل هستند.
۱- کارت صدا
کارت صدا با کامپیوتر و نرم افزار آهنگسازی شما ترکیب می شود تا یک سیستم آهنگسازی کامل بر پایه ی صدا و MIDI را تشکیل دهد. کارت صدا سیگنال صوتی (و در بعضی موارد MIDI) را به کامپیوتر انتقال می دهد و همچنین سیگنال ها را از آن دریافت می کند. کارت صدا همان چیزیست که شما می توانید میکروفن، سازها و سیگنال های line level را به آن متصل کنید؛ کارت صدا همچنین خروجی مانیتورها و هدفون های شما را فراهم می کند. بعضی کارت های صدا ورودی و خروجی MIDI هم دارند که باعث می شود بتوانید کنترلرها، سینتی سایزرها و سخت افزارهای قدیمی بر پایه ی MIDI را به آن متصل کنید. بیشتر کیبورد کنترلرهای امروزی مستقیما با استفاده از اتصال USB به کامپیوتر متصل می شوند، پس وجود ورودی و خروجی MIDI روی کارت صدا جزو ویژگی های ضروری نیست. اولین چیزی که در انتخاب کارت صدا باید در نظر بگیرید این است که به چه تعداد کانکشن نیاز دارید: فکر کنید به تعداد ورودی های میکروفن، ورودی های اینسترومنت، خروجی های هدفون و خروجی های مانیتوری که قرار است به صورت همزمان استفاده کنید. واضح است که تنها ضبط کردن صدای یک وکالیست نیاز به کانکشن زیادی ندارد اما مثلا ضبط کردن یک کیت درام یا یک گروه موسیقی کامل نیاز به ورودی های بیشتری دارد. این عوامل می توانند نوع کارت صدای مورد نیاز شما را مشخص کنند.
کارت صدا با استفاده از یکی از چند پروتکل کانکشنی که وجود دارد به کامپیوتر شما متصل می شود که رایج ترین آن ها کانکشن USB 2.0 است. USB 2.0 به وسیله ی اکثر کامپیوترها پشتیبانی می شود و همچنین برق مصرفی کارت صدا را تامین می کند. با این حال بیشتر کارت های صدای ارزان قیمت USB 2.0 تنها امکان ضبط تا حدود 20 ترک به صورت همزمان و با کیفیت 24bit/48kHz را فراهم می کنند، پس اگر این مقدار برای شما کافی نیست باید به سراغ گزینه های گران قیمت تر بروید، یعنی سیستم های سطح بالای USB 2.0، سیستم های بر پایه ی کارت PCIe که از Ethernet استفاده می کنند، MADI یا دیگر کانکشن های انحصاری، اتصال Thunderbolt (ورژن های 1، 2 و 4) و یا (Firewire 400 و 800).
مورد بعدی که باید مد نظر قرار دهید این است که کارت صدا چه امکاناتی را برای مانیتورینگ هدفون ارائه می دهد. آپشن هایی که معمولا دیده می شود، یا یک کنترل میکس ساده در پنل جلوی کارت صداست (ایده آل برای جلسات ضبط وکال ساده) یا نوعی مانیتورینگ نرم افزاری پیشرفته و پیچیده تر (که برای گروه ها ایده آل است). در آخر، بیشتر ضبط ها با بیت ریت 24bit و سمپل ریت 44.1kHz یا 48kHz انجام می شوند، اما بسیاری از کارت های صدا سمپل ریت های بالاتر تا 96kHz یا 192kHz را نیز ارائه می دهند؛ پس باید تصمیم بگیرید و ببینید آیا این موضوع برای شما اهمیت دارد یا نه.
۲- DAW (نرم افزار آهنگسازی)
پس از این که کارت صدای مناسبی انتخاب کردید، می توانید سازها و میکروفن هایتان را در هر نرم افزاری که از ورودی صدا پشتیبانی می کند ضبط کنید و بسته به این که از چه سیستم عاملی استفاده می کنید، Windows، MacOS یا Linux، نرم افزارهای رایگان زیادی برای این کار در دسترس شما قرار دارد، مثل Audacity و GarageBand. با این حال این نرم افزارهای رایگان نسبتا ویژگی های محدودی را به شما ارائه می دهند. زمانی که شما بخواهید در یک پروژه چندین ضبط مختلف داشته باشید یا این که چند ورودی را به صورت همزمان با یکدیگر ضبط کنید، به یک نرم افزار آهنگسازی حرفه ای (DAW) نیاز خواهید داشت.
احتمال این که در پکیج کارت صدای شما یکی از نسخه های ساده ی نرم افزارهای آهنگسازی وجود داشته باشد زیاد است، به عنوان مثال Ableton Live Lite، Steinberg Cubase LE/AI یا PreSonus Studio One Artist از این دسته نرم افزارها هستند. این نرم افزارها معمولا نسخه ی ساده شده ی نرم افزارهای کامل هر کمپانی هستند و برای جلسات ضبط ساده قابل استفاده می باشند. با این وجود، باز هم داشتن نسخه ی کامل نرم افزارهای آهنگسازی مزیت خودش را دارد. در نسخه های کامل شما می توانید تعداد ترک های نامحدودی در هر پروژه داشته باشید، چندین send و return برای هر کانال ایجاد کنید و قادر هستید تعداد زیادی از ورودی ها را به صورت همزمان ضبط کنید. همچنین در نسخه های کامل پلاگین های افکت، اینسترومنت های نرم افزاری و بانک های صدا، امکانات پیشرفته برای ادیت کردن مانند pitch correction و audio warping هم به شما ارائه می شود. اگر pitch correction (امکان اصلاح کوک) برای شما مهم است، نرم افزار PreSonus Studio One در خود نسخه ای از Melodyne را جای داده است، یا نرم افزار Avid Pro Tools قابلیت تنظیم تایم فوق العاده ای را در قالب Elastic Audio به کاربرانش ارائه می دهد. نرم افزار Apple Logic Pro X مجموعه ی جامعی از لوپ ها، سینتی سایزرهای نرم افزاری و افکت ها را در اختیار دارد. نرم افزار Ableton Live هم برای خلاقیت هرچه بیشتر پروژه را به حالت های مختلفی به کاربر نشان می دهد (Arrangement View و Session View).
آخرین چیزی که باید در نظر بگیرید سلیقه ی خودتان در نوع طراحی DAW و رابط کاربری آن است. بیشتر نرم افزارهای آهنگسازی تقریبا قابلیت های مشابهی دارند، اما تا زمانی که خودتان آن ها را امتحان نکنید نمی توانید بفهمید کدام مناسب شماست. پیش از خرید نرم افزارهای آهنگسازی می توانید نسخه های ساده شده ی آن ها را به صورت رایگان امتحان کنید.
۳- میکروفن
میکروفن ها امواج صوتی را به سیگنال های الکتریکی تبدیل می کنند و این سیگنال ها قابلیت ضبط شدن را خواهند داشت. عملکرد میکروفن ها از قواعد فیزیکی مشخصی پیروی می کند اما میکروفن ها به شیوه های مختلفی عمل می کنند و تنوع زیادی دارند. هر نوع میکروفن یک الگوی پیکاپ یا الگوی قطبی مشخصی دارد. یک میکروفن چند جهته (omnidirectional) تمام صداهایی که در اطرافش وجود دارد را به صورت مساوی دریافت می کند. میکروفن کاردیود سیگنالی که در جلوی میکروفن قرار دارد را بیش از صداهای پشت و اطراف دریافت می کند. یکی دیگر از انواع رایج میکروفن ها فیگور8 نام دارد که صداهای جلو و پشت میکروفن را به صورت مساوی دریافت می کند اما صداهایی که در اطراف میکروفن وجود دارد را دفع می کند. میکروفن های هایپر کاردیود الگوی جهت دار باریک تری دارند. بعضی از میکروفن ها حتی چندین الگوی قطبی را به کاربر ارائه می دهند و کاربر می تواند از بین آن ها انتخاب کند. مهم است این موضوع را درک کنید که هر میکروفن چه چیزی را می شنود تا بتوانید میکروفنی که مناسب کارهایتان است و برای محیطی که در آن کار می کنید ایده آل است را انتخاب کنید.
پرکاربردترین نوع میکروفن، میکروفن های کاردیود هستند؛ این نوع میکروفن ها از نوع جهت دار می باشند پس با قرار دادن جهت میکروفن به سمت سورس صدا، شما صدای سورس را بیشتر از هر صدای دیگری خواهید شنید – این حالت مخصوصا برای زمان هایی که می خواهید سورس صدایتان را از دیگر صداها ایزوله کنید مفید است. یک میکروفن کاردیود باز هم صداهایی که در پشت و اطراف میکروفن وجود دارد را دریافت می کند، فقط نسبت به آن ها کمتر حساس است. در این نوع میکروفن ها چیزی با نام افکت مجاورت (proximity effect) وجود دارد و هرچه سورس صدا به کپسول میکروفن نزدیک تر شود شدت فرکانس های بیس افزایش پیدا می کند. تمام این موارد باعث شده تا میکروفن های کاردیود بسیار مفید باشند اما رفتار آن ها کاملا روشن نباشد. در محیط های بزرگ تری که آکوستیک مناسبی دارند، یک میکروفن چند جهته صدای طبیعی تری خواهد داشت و اگر از آن ها به عنوان جفت استریو استفاده کنید هم عملکرد خوبی خواهند داشت.
نکته ی مهم دیگری که در تمام میکروفن ها وجود دارد، شیوه ایست که میکروفن امواج صوتی را به سیگنال های الکتریکی تبدیل می کند. بر این اساس با سه دسته ی اصلی مواجه هستیم: میکروفن های داینامیک، میکروفن های کاندنسر و میکروفن های ریبون. کپسول میکروفن های داینامیک از یک کویل متحرک و یک مگنت استفاده می کند. این میکروفن ها قدرتمند، قابل اطمینان و ارزان قیمت هستند و معمولا برای وکال های لایو، kick drum، toms و دیگر سورس هایی که فشار صوتی بالایی دارند استفاده می شوند. کپسول میکروفن کاندنسر نوعی خازن است، پس نیاز است که انرژی مورد نیاز آن به نوعی تامین شود (که این تامین انرژی معمولا در قالب فانتوم پاور 48V از طریق کابل میکروفن انجام می شود). کپسول این میکروفن قدرت کمتری دارد اما در عوض نسبت به میکروفن های داینامیک، حساس تر و دقیق تر است. میکروفن های کاندنسر برای استفاده در استودیو ایده آل هستند و برای ضبط وکال، گیتار، پیانو و سیگنال های اتاق مورد استفاده قرار می گیرند.
در آخر میکروفن های ریبون را داریم که در پیکاپ آن ها از یک ورق نازک فلزی یا ریبون و یک مگنت استفاده می شود. این نوع میکروفن ها بسیار شکننده هستند و شدت خروجی پایینی دارند و به لحاظ طراحی در آن ها از الگوی پیکاپ فیگور8 استفاده می شود تا میکروفن پاسخگویی طبیعی و ملایمی داشته باشد. میکروفن های ریبون برای دریافت صداهای روشن و پیچیده مانند سنج ها و سازهای برنجی ایده آل هستند.