نقد و بررسی میدی کنترلر Push 2 کمپانی Ableton

همان‌طور که از عنوان مقاله بر می‌آید، در این قسمت از “نقد و بررسی‌ها” به سراغ میدی کنترلر Launchpad Pro MK3 رفته‌ایم و می‌خواهیم بیشتر با این ابزار پیشرفته آشنا شویم. همراه‌مان باشید…

در ابتدا شاید بهتر باشد این میدی کنترلر را بیشتر بشناسیم. بنابراین در این قسمت، ویژگی‌های کلی Launchpad Pro MK3 را عنوان کرده‌ایم.

نام محصول: Push 2

کمپانی سازنده: Ableton

قیمت: ۵۰۰ پوند | ۷۰۰ یورو | ۸۰۰ دلار

نقاط قوت و ضعف:

• کیفیت ساخت بالا
• پدهای بسیار باکیفیت و پیشرفته
• صفحه نمایش زیبا و کاربردی
• امکانات خارق‌العاده سمپلینگ
• بهبود فوق‌العاده جریان کاری
• عدم پشتیبانی از Arrangement View

با معرفی و عرضه Push در سال ۲۰۱۳ ، ابلتون ریسک بزرگی کرد و به جای تولید یک میدی کنترلر استاندارد و معمولی، از یک سخت‌افزار بسیار پیشرفته برای کنترل ورکستیشن ابلتون لایو و نمایش و ویرایش Session View رونمایی کرد.

این محصول، بیش از حد باکیفیت بود و در همان نگاه اول، ما را شیفته خودش کرد. ما به‌واسطه امکاناتی از قبیل استپ سیکوئنسر قدرت‌مند، ابزارها و قابلیت‌های سخت‌افزاری و نرم‌افزاری الهام‌بخش و همچنین حالت بی‌نظیر Scale Mode عاشق این سمپلر حرفه‌ای شدیم. همه این هیجانات و احساسات فوق‌العاده، متعلق به Push بودند و تصور کنید پس از معرفی Push 2 ، چه حس خوبی نسبت به آن داشتیم…

بیائید امکانات خارق‌العاده Push 1 و Push 2 را خلاصه‌وار مرور کنیم. هر ۲ نسخه Push از یک شبکه ۸ در ۸ شامل ۶۴ پد برای اجرا و ضبط کلیپ‌های میدی و بیت‌های درام رک بهره می‌برند. نکته حائز اهمیت این است که این کارها می‌توانند به‌صورت زنده یا از طریق یک سیستم استپ سیکوئنسینگ پیشرفته انجام شوند.

علاوه بر این‌ها، با استفاده از صفحه نمایش و دکمه‌های جهت‌نما، امکان مدیریت و جستجوی Preset ها، اصوات و دستگاه‌های مختلف و سپس لود کردن آن‌ها درون ترک‌های ابلتون لایو فراهم است. شایان ذکر است پس از لود فایل‌ها و اصوات به پروژه، به‌کمک روتاری‌ها می‌توانید پارامترهای مورد نظرتان را تغییر داده و میکس موسیقی را تا حد قابل قبولی انجام دهید.

بزرگ‌تر و بهتر

بد نیست بدانید Push 1 با همکاری Akai ساخته شده بود اما Push 2 کاملا توسط ابلتون طراحی و توسعه یافته. شاید ضخامت Push 2 کمتر از Push 1 باشد اما طول(۳۷۸ میلی‌متر) و عرض(۳۰۴ میلی‌متر) آن بزرگ‌تر از Push 1 است. از این گذشته، Push 2 از آلومینیوم ساخته شده. حال آن‌که Push 1 تماما از پلاستیک ساخته شده بود.

البته ناگفته نماند که هم Push 1 و هم Push 2 بدنه محکم و خوش‌ساختی داشتند اما همیشه فلز بهتر از پلاستیک است.

اکنون دکمه‌های باریک و بدون لغزش Push 2 در مقایسه با دکمه‌های لغزان و ضخیم Push 1 ، حس بسیار خوبی را به کاربر منتقل می‌کنند. اگر به خاطر داشته باشید، وقتی دکمه‌های Push 1 را فشار می‌دادیم، صدای کلیک پلاستیکی بدی می‌دانند اما دکمه‌های Push 2 به‌لطف طراحی استاندارد و مناسبی که دارند، یک صدای کلیک نرمال می‌دهند.

افزون بر دکمه‌های باکیفیت، نور پس‌زمینه Push 2 در مقایسه با Push 1 بسیار شفاف‌تر و روشن‌تر به نظر می‌رسند.

در زیر صفحه نمایش Push 1 دو ردیف دکمه وجود داشت که حالا در Push 2 ، یک ردیف آن به بالای صفحه نمایش منتقل شده. از این گذشته، صفحه نمایش هر ۲ مدل، از نوع RGB LED است.

به‌جرأت می‌توان گفت بزرگ‌ترین نقطه قوت Push 2 ، صفحه نمایش شفاف و تمام رنگی با رزولوشن بالای آن است. اگرچه تکنولوژی این صفحه از نوع رتینا نیست اما با این حال، زاویه دید عریض و گسترده‌ای را ارائه می‌دهد.

البته بسیاری از کاربران، پدهای جدید را به‌عنوان بزرگ‌ترین و برجسته‌ترین تغییر Push 2 قلمداد می‌کنند. پدهای Push 1 عالی بودند اما پدهای Push 2 واقعا حیرت‌انگیزند. نورهای سفید بک‌لایت نسل اول Push گاهی اوقات کم/زیاد می‌شدند و کاربر را آزار می‌دادند اما خوش‌بختانه در Push 2 ، نورها به‌شکل بهتری پخش شده‌اند و دیگر اثری از نورهای سفیدِ ناهنجار نمی‌بینیم.

از همه این‌ها مهم‌تر، عملکرد خارق‌العاده پدهای Push 2 در Velocity های گوناگون است. همان‌طور که می‌دانید، یکی از مشکلات رایج Push 1 ، تغییرات پدها در Velocity های گوناگون بود و خوش‌بختانه این مشکل در Push 2 به‌طور کامل برطرف شده.

تنها چیزی که در Push 2 می‌تواند به‌عنوان یک نقطه ضعف به‌شمار آید، مصرف زیاد برق صفحه نمایش جدید آن است. البته Push 2 از اتصال USB پشتیبانی می‌کند و این بدان معناست که این دستگاه می‌تواند برق مورد نیازش را بدون منبع تغذیه جداگانه و تنها از طریق USB تأمین کند اما در این صورت، نور صفحه نمایش و بک‌لایت پدها بسیار کاهش می‌یابند.

انجام دقیق و کامل کارها

ترکیب جدید دکمه‌ها، صفحه نمایش و استفاده از رنگ‌ها در Push 2 باعث شده‌اند کارها به‌سادگی و با سرعت بیشتری نسبت به نسل قبل انجام شوند. در گذشته شما فقط می‌توانستید در حد ترک‌ها یا دیوایس‌ها کار کنید اما اکنون به‌لطف دکمه‌های زیر صفحه نمایش می‌توانید مجموعه‌ای از ترک‌ها، Chain های درون Drum Rack یا حتی صفحات مربوط به پارامترها را انتخاب نمائید. این در حالی است که در Push 2 می‌توان با استفاده از دکمه‌های بالای صفحه نمایش، دستگاه‌های مربوط به ترک فعلی را انتخاب نمود.

در نسل فعلی Push ، به‌کمک پدهای رنگی، محتوای صفحه نمایش و همچنین رنگ LED دکمه‌ها – که با توجه به ترک انتخاب‌شده تنظیم می‌شوند – دقیقا می‌دانید که دنبال چه هستید و بنابراین در زمان کوتاه‌تری کارهای مورد نظرتان را انجام می‌دهید.

یکی از بزرگ‌ترین بهبودهای Push 2 نسبت به Push 1 ، صفحه نمایش آن بود. در Push 2 ، آیکون‌ها، متون و عناوین کاملا مرتب و منظم طراحی شده‌اند و همین امر، کنترل دستگاه را بسیار راحت‌تر و لذت‌بخش‌تر از قبل می‌کند. با وجود این صفحه نمایش جذاب می‌توان ادعا کرد که هرگز کنترل VST ها و افکت‌های ابلتون لایو تا این اندازه ساده و هیجان‌انگیز نبودند.

خوش‌بختانه به‌لطف رابط کاربری و دسته‌بندی‌های استاندارد و مناسب صفحه نمایش Push 2 ، حالا دیگر مرور فایل‌ها سریع‌تر از هر زمان دیگری قابل انجام است.

از همه این‌ها که بگذریم، ابلتون در نسخه ۹.۵ ورکستیشن لایو قابلیتی را برای مرور و کنترل پلاگین‌ها، سمپل‌ها و حتی کتابخانه‌های صوتی شخصی «با توجه به محتوا و موضوع» اضافه کرد. برای درک بهتر این قابلیت کاربردی، بهتر است یک مثال بزنیم. فرض کنید در یک لاین Audio هستید.

در نسخه‌های قبلی، ممکن بود سازها و ابزارهای نامربوط زیادی برای شما نمایش داده شوند اما در نسخه ۹.۵ به بعد، پلاگین‌ها، سمپل‌ها و… با توجه به محتوا و موضوعی که روی آن کار می‌کنید به شما نمایش داده خواهند شد. از آن‌جا که Push 1 و Push 2 مخصوص ابلتون لایو طراحی شده‌اند، در نتیجه تمام قابلیت‌ها و امکانات اضافه شده به ورکستیشن لایو، مستقیما به‌نفع آن‌ها خواهد بود 🙂

طبیعتا با فقدان فیدرهای اختصاصی و تعداد ناب‌های بیشتر، میکس با این میدی کنترلر، اولویت دوم خواهد بود. با این حال، نمای جدید Mix View و وجود Metering های RMS به ازای هر کانال و همچنین امکان دسترسی به پارامترهای Pan ، Send و ولوم با استفاده از دکمه‌های بالای صفحه نمایش، میکس با Push 2 را وارد مرحله جدیدی کرده.

در حقیقت اکنون به جای تغییر حالت از Mute به Solo یا بالعکس، از این دکمه‌های برای Mute/Solo کردن ترک مورد نظرتان استفاده می‌کنید. البته برخی کاربران، به نحوه عملکرد قبلی این دکمه‌ها عادت کرده‌اند و شاید ترجیح دهند مانند قبل این کار را انجام دهند.

هرچند ابلتون اعلام کرده که این مشکل را «به‌زودی» برطرف خواهد کرد اما چنان‌چه می‌خواهید مانند قبل، چند ترک را به‌صورت یک‌جا Solo/Mute کنید، می‌توانید دکمه‌های انتخاب ترک و Solo/Mute را به‌صورت هم‌زمان فشار دهید. علاوه بر این، با ۲ بار فشردن دکمه Mix View یا فشردن آن در حالت‌های Clip/Device ، نمای قدیمی Detail برای شما نمایش داده خواهد شد. در این نما، به تمام کنترل‌های میکسر ترک انتخاب‌شده، دسترسی خواهید داشت.

یکی از دکمه‌های جدید و جذابی که به Push 2 اضافه شده، Convert نام دارد. با استفاده از این دکمه می‌توانید در سریع‌ترین زمان ممکن، ترک‌های Simpler را به درام رک و ترک‌های صوتی را به پچ‌های Slice شده Simpler تبدیل کنید. با این کار، دکمه Layout حالت پدها را تغییر می‌دهد. در نتیجه، دکمه‌های جهت‌نما، با توجه به حالت پدها(ساز یا روی سیکوئنسر) ، مقادیر Octave یا Page را تغییر می‌دهند.

در دنیای Push

با وجود تمام مزیت‌ها و نقاط قوت Push 2 ، این دستگاه، «کاملا» بی‌عیب‌ونقص نیست. بیائید کمبودها و نقاط ضعف این کنترلر قدرت‌مند را با هم مرور کنیم.

• Push 2 هنوز هم امکان کنترل مقادیر ولوم، Pan و Send در Chain های درام رک را در اختیار کاربران قرار نمی‌دهد.
• در Push 2 شما نمی‌توانید سمپل‌ها را مستقیما درون لاین‌های Audio لود کنید(هرچند این قابلیت در ابلتون لایو ۹.۵ اضافه شده).
• با توجه به عملکرد دکمه Tap Tempo ، از نظر منطقی انتظار می‌رفت که این دکمه، ظاهر و عملکردی شبیه پدها داشته باشد.
• اسامی طولانی فولدرها به‌صورت اتوماتیک Scroll نمی‌شوند و این بدان معناست که اگر فولدر شما یک اسم طولانی داشته باشد، شما می‌توانید فقط ۱۶ کاراکتر ابتدایی آن را ببینید!
• اکنون که به سمپل‌ها و کتابخانه‌های صوتی‌مان دسترسی داریم، بهتر بود قابلیت برچسب‌گذاری(Tag گذاری) نیز به مررورگر این کنترلر افزوده شود.
• از همه مهم‌تر، Push 2 هنوز هم قابلیت‌ها و امکانات خاصی را در حالت Arrangement View ارائه نمی‌دهد.

به هر حال Push 2 با تمام مزایا و معایبی که دارد، همچنان بهترین، پیشرفته‌ترین و قدرت‌مندترین کنترلر ورکستیشن لایو بازار است. علاوه بر آن، به‌لطف ظاهر و شمایل جدید Push 2 ، کار با این دستگاه بسیار آسان‌تر از نسل قبلی‌اش خواهد بود.

به طور کلی، لزوم ارتقاء به Push 2 برای کاربران فعلی کاملا احساس می‌شود اما در این بین، بعضی کاربران با بررسی ویژگی‌ها و نحوه کار این میدی کنترلر، منطق آن را کمی گیج‌کننده می‌یابند. این دسته از کاربران با مشاهده وضوح عملیاتی و قدرت متمرکز Push 2 شگفت‌زده خواهند شد و همین امر، مقاومت در برابر خرید این محصول نسبتا گران‌قیمت را دشوار می‌کند.