چرا Gibson Les Paul به یک گیتار ماندگار تبدیل شد؟

گیتار الکتریک Gibson Les Paul از سال ۱۹۵۲ تاکنون در گونه‌های متعددی تولید شده و به یکی از طراحی‌های شناخته‌شدهٔ گیتار Solidbody تبدیل شده است. موفقیت آن را نمی‌توان فقط به یک نوع چوب یا Pickup نسبت داد؛ ترکیب طراحی، صدادهی، هویت بصری، نوازندگان مشهور و استمرار تولید همگی نقش داشته‌اند.

مدل‌های Les Paul از نظر وزن، ضخامت بدنه، Neck Profile، Pickup و امکانات یکسان نیستند. بنابراین ویژگی‌های تاریخی این خانواده را نباید مشخصات قطعی همهٔ نسخه‌های امروزی دانست.

آغاز همکاری Les Paul و Gibson

Les Paul، نوازنده و نوآور حوزهٔ ضبط، سال‌ها روی ایدهٔ گیتار الکتریک Solidbody کار کرده بود. نمونهٔ آزمایشی مشهور او با نام The Log بخشی از این مسیر بود، اما محصول نهایی Gibson Les Paul نتیجهٔ همکاری او با تیم Gibson بود و نباید آن را صرفاً نسخهٔ تجاری همان نمونه دانست.

هدف کلی طراحی Solidbody، کنترل بهتر رفتار ساز در ولوم‌های بالا و ایجاد پایه‌ای پایدار برای Pickupها بود. Gibson در محصول نهایی زبان طراحی Archtop خود را نیز حفظ کرد؛ به همین دلیل Les Paul از نظر فرم و ساخت با بسیاری از Solidbodyهای هم‌دوره تفاوت داشت.

طراحی نخستین مدل در سال ۱۹۵۲

Gibson Les Paul در سال ۱۹۵۲ با Finish طلایی، دو Pickup از نوع P-90 و Tailpiece ذوزنقه‌ای عرضه شد. معماری شناخته‌شدهٔ آن شامل بدنهٔ Single-cutaway، پشت Mahogany، رویهٔ Maple، Neck چسبی و Fingerboard از Rosewood بود. جزئیات Bridge و Tailpiece در سال‌های بعد تکامل پیدا کرد.

گذار از P-90 به Humbucker

مدل اولیه از P-90های Single-coil استفاده می‌کرد. در سال ۱۹۵۷، نسخه‌های Les Paul با Pickupهای Humbucker عرضه شدند؛ طراحی دو سیم‌پیچه‌ای که برای کاهش Hum الکترومغناطیسی شکل گرفته بود و در بسیاری از مدل‌ها خروجی و Midrange متفاوتی نسبت به Single-coil ارائه می‌داد. توضیح کامل‌تر را می‌توانید در مقالهٔ تفاوت پیکاپ‌های Single-coil و Humbucker بخوانید.

Les Paul Custom نیز در دههٔ ۱۹۵۰ به‌عنوان نسخه‌ای مجلل‌تر معرفی شد، اما مشخصات آن در دوره‌های مختلف تغییر کرده است. ازاین‌رو تعمیم ساختار Standard به همهٔ مدل‌های Custom، Junior، Special یا Studio دقیق نیست.

دورهٔ Sunburst و گذار به SG

Finish مدل Standard در سال ۱۹۵۸ از Goldtop به Cherry Sunburst تغییر کرد. نمونه‌های Standard تولیدشده میان ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۰ که امروز با عنوان Burst شناخته می‌شوند، به‌دلیل تعداد محدود، سابقهٔ استفاده و بازار مجموعه‌داری شهرت ویژه‌ای پیدا کرده‌اند؛ اما قیمت بازار قدیمی معیار مستقیمی برای کیفیت همهٔ سازها نیست.

در سال ۱۹۶۱، شکل Single-cutaway کنار گذاشته شد و طراحی Double-cutaway باریک‌تری با نام Les Paul عرضه شد. این ساز بعداً SG نام گرفت. روایت‌های تاریخی دربارهٔ جزئیات پایان همکاری نام‌گذاری متفاوت‌اند؛ نکتهٔ قطعی این است که SG به خانواده‌ای مستقل تبدیل شد و تولید آن ادامه یافت.

بازگشت Les Paul در سال ۱۹۶۸

Gibson شکل اصلی Single-cutaway را در سال ۱۹۶۸ دوباره عرضه کرد. محبوبیت روزافزون صدای Les Paul در Blues و Rock دههٔ ۱۹۶۰، همراه با استفادهٔ نوازندگان مطرح، در بازگشت توجه بازار نقش داشت. از آن زمان این پلتفرم در نسخه‌های Standard، Custom، Junior، Special، Studio و مدل‌های امضادار توسعه یافته است.

چرا نوازندگان Les Paul را انتخاب می‌کنند؟

بسیاری از نوازندگان Les Paul را برای ترکیب Scale نسبتاً کوتاه ۲۴٫۷۵ اینچی، Neck چسبی، کنترل مستقل Volume و Tone برای دو Pickup و پاسخ پررنگ در Midrange انتخاب می‌کنند. بااین‌حال Sustain، وزن و Tone فقط از نام چوب یا شکل بدنه به دست نمی‌آیند و به ساخت هر ساز، Setup، Pickup، سیم، Amplifier، افکت و شیوهٔ نوازندگی نیز وابسته‌اند.

Les Paul به یک ژانر محدود نیست و در Blues، Rock، Jazz، Pop و Metal استفاده شده است. برای انتخاب درست، بهتر است وزن واقعی ساز، تعادل روی بند، Neck Profile، دسترسی به Fretهای بالا، نوع Pickup و واکنش آن با تجهیزات خودتان را امتحان کنید؛ شهرت تاریخی به‌تنهایی تضمین نمی‌کند که این طراحی برای هر نوازنده بهترین گزینه باشد.