در صنعت موسیقی یک نوع جنگ بر سر بلندی صدا به راه افتاده که هرکسی می خواهد موزیکش تا حدی که ممکن است بلندتر از بقیه به گوش برسد. این مسئله موجب بروز زیان های زیادی شده، زیان هایی مانند ایجاد دیستورشن، خستگی شنونده و از بین رفتن داینامیک قطعات موسیقی. اما این جنگ بر سر بلندی صدا فقط مربوط به صنعت موسیقی نمی شود. برخی تبلیغات تلویزیونی را می بینیم که صدایشان به شدت بلندتر از فیلم و سریالی ست که قبل از تبلیغ در حال پخش بوده اند... در این حالت شما سریعا به سمت کنترل تلویزیون می روید تا صدا را کم کنید تا موجب آزار کسی نشود، اما بلافاصله با شروع شدن دوباره ی سریال باید ولوم صدا را به حالت قبلی برگردانید.
انجمن پخش رادیویی/تلویزیونی اروپا (با نام اختصاری EBU) همان قدر که ما از این مسئله متنفر هستیم با این جنگ بر سر صداهای بلند مشکل دارد. به همین خاطر آن ها تصمیم گرفتند کاری برای رفع این مشکل انجام دهند. در طول پروسه ی انجام این کار، آن ها به نتایجی رسیدند که موجب شد ما بتوانیم قطعات موسیقی یا یک آلبوم را راحت تر مستر کنیم.
دو راه کلی برای اندازه گیری مقدار بلندی صوت وجود دارد: peak و RMS. "پیک" بیشترین مقدار بلندی صوت را اندازه گیری می کند (حتی اگر زمان وقوع آن بسیار کوتاه و ناچیز باشد) اما RMS "میانگین" مقدار بلندی صدا را اندازه گیری می کند. RMS بیشتر به سیستم شنوایی ما شباهت دارد. برای مثال یک ضربه به snare drum باعث ایجاد یک پیک بسیار بالا می شود اما یک پاور کورد طولانی صدای بلندتری نسبت به درامز خواهد داشت، حتی در حالی که پیک بسیار پایین تری نسبت به درامز داشته باشد (چون صدای پاور کورد، کش دار و طولانی تر از درامز است، مقدار RMS در آن بیشتر می شود؛ گوش انسان هم آن را به عنوان صدای بلندتر تشخیص می دهد). اگر مقدار RMS در هر دوی این صداها برابر باشد، ما به لحاظ بلندی صدا آن ها را هم اندازه تشخیص خواهیم داد.