خالق موسیقی فیلم «ارابه‌های آتش» در سن ۷۹ سالگی درگذشت

ونجلیس، موسیقی‌دان بزرگ یونانی و یکی از آهنگ‌سازان افسانه‌ای سبک الکترونیک در سن ۷۹ سالگی درگذشت. او که به واسطهٔ ساخت و تنظیم قطعات باشکوه و حماسی فیلم‌هایی نظیر «ارابه‌های آتش» و «Blade Runner» شهرت زیادی بین علاقه‌مندان موسیقی و سینما پیدا دارد. در سال ۱۹۸۲ زمانی که ونجلیس به عنوان آهنگ‌ساز فیلم Blade Runner انتخاب شد، کوله‌باری از تجربه را با خود به همراه داشت. او فعالیت در صنعت موسیقی را با نوازندگی کیبورد در گروه راک Aphrodite’s Child آغاز کرد و سپس با اجرا و ضبط Soloهای حیرت‌انگیز-اش توانست توجه تهیه‌کنندگان و کارگردانان سینما را به سمت خود جلب کرده و سرانجام در دههٔ ۱۹۷۰ وارد دنیای آهنگ‌سازی فیلم شود. https://youtu.be/8a-HfNE3EIo ونجلیس در سال‌های دههٔ ۷۰ میلادی توانست موسیقیِ فیلم‌های زیادی را آهنگ‌سازی و تنظیم کند و با تجربه و دانش زیادی که در این حوزه داشت، با ادامهٔ این حرفه توانست در دههٔ ۸۰ میلادی جایزهٔ اسکار به‌ترین موسیقی فیلم را برای ساخت موسیقی فیلم «ارابه‌های آتش» از آن خود کند. گفته می‌شود ونجلیس برای ساخت موسیقی فیلم «ارابه‌های آتش» از یک پیانو آکوستیک و ساز مورد علاقهٔ خود-اش یعنی CS-80 یاماها استفاده کرده‌بود. فکر نمی‌کنیم پالس‌های تکراری، اکو شدن صدای پرکاشن، فضاسازی صوتی و آن پیانوی ساده و گوش‌نواز موسیقی فیلم «ارابه‌های آتش» هرگز قابل فراموش شدن باشند. این قطعه - که ابتدا به صورت یک تک‌آهنگ منتشر شده‌بود - خیلی سریع بین مردم پخش شد و به محبوبیت و شهرت حیرت‌انگیزی رسید. بعد از این ماجرا، شبکه‌های تلویزیونی قطعهٔ «ارابه‌های آتش» را به عنوان نمادی از پیروزی و حماسه‌آفرینی بعد از مسابقات ورزشی پخش می‌کردند! آن زمان برای همه این سؤال به وجود آمده‌بود که ونجلیس چه‌طور و با استفاده از چه تجهیزاتی توانسته این موسیقی پویا، زنده، گوش‌نواز و منحصربه‌فرد را خلق کند. به همین دلیل، خبرنگاران و رسانه‌های زیادی برای پاسخ‌گویی به این سؤال، با ونجلیس مصاحبه می‌کردند و در آن سال‌ها، نام CS-80 یاماها مدام در رسانه‌ها تکرار می‌شد. با گذشت چند سال و پخش فیلم Blade Runner و موسیقی حیرت‌انگیز این فیلم، دوباره نام ساز مورد علاقهٔ ونجلیس یعنی CS-80 یاماها بر زبان‌ها افتاد. به طور کلی، فیلم‌های بسیار کمی وجود دارد که در آن‌ها، موسیقی هم به اندازهٔ طراحی صحنه، نورپردازی، سینماتوگرافی و دیالوگ مهم باشد. ونجلیس با هنر و مهارت ویژه‌ای که در نوازندگی کیبورد و آهنگ‌سازی فیلم داشت، می‌توانست با خلق اصوات منحصربه‌فرد و گوش‌نوازی، حس تنهایی و ناامیدی ساکنان یک آرمان‌شهر را به مخاطب منتقل کند. https://youtu.be/smpTDkLCYb0 شاید برایتان جالب باشد اگر بدانید موسیقی فیلم Blade Runner - که در آن زمان نامزد دریافت جایزهٔ BAFTA و Golden Globe شده‌بود - به دلیل اختلافات بین ونجلیس و تهیه‌کنندگان، برای سال‌ها غیر قابل دسترس بود! سرانجام هوادارانِ ونجلیس [که مشتاقانه منتظر این موسیقی خارق‌العاده بودند] به اجرا و ضبط مجدد این قطعه توسط گروه New American Orchestra - که از نوازندگان مجرب و حرفه‌ای تشکیل شده‌بود - راضی شدند! وقتی این قرارداد در سال ۱۹۹۴ به امضا رسید، موسیقی ضبط‌شده توسط گروه ناقص بود و بخش‌هایی از آن که در فیلم پخش شده‌بود، در نسخهٔ ضبط‌شده توسط New American Orchestra وجود نداشت. البته این حواشی چندان مهم نبود و هیچ‌کس نمی‌توانست اصوات ماورایی و گوش‌نواز ونجلیس که با استفاده از ساز مورد علاقه‌اش یعنی CS-80 یاماها خلق شده‌بود را از یاد ببرد. از این گذشته، اختلافات بین ونجلیس و تهیه‌کنندگان هم نتوانست او را از دنیای سینما دور کند و وی پس از این حواشی، قطعات زیادی را برای مسابقات/رویدادهای ورزشی خلق کرد. موسیقی حماسی، احساسی و خاطره‌انگیز ونجلیس همیشه به طرز حیرت‌انگیزی غنی، باشکوه و رمانتیک بود. وی در تمام این ۵۰ سال فعالیت هنری‌اش اجراهای زیادی را برگزار کرده و در کنار قطعات درخشانی مثل «ارابه‌های آتش»، «فتح بهشت» و …، بیش از ۵۰ آلبوم موسیقی در کارنامهٔ غنی این هنرمند یونانی دیده می‌شود. به گزارش رسانه‌ها، ونجلیس هفتهٔ پیش در سن ۷۹ سالگی در یکی از بیمارستان‌های فرانسه درگذشت :(