چرا Shure SM57 به استاندارد صنعت صدا تبدیل شد؟
کمتر میکروفنی به اندازه Shure SM57 در استودیوها، سالنهای اجرا و مجموعههای صدابرداری دیده میشود. دوام بالا، اندازه مناسب، الگوی کاردیود و صدایی که در بسیاری از منابع بهخوبی در میکس جای میگیرد، آن را به ابزاری استاندارد تبدیل کرده است.
با این حال، SM57 برای همه منابع یا همه اتاقها بهترین انتخاب نیست. نتیجه نهایی به ساز، نوازنده، جایگذاری میکروفن، آکوستیک محیط، پریامپ و هدف صدابرداری وابسته است.
معرفی کوتاه Shure SM57
Shure SM57 یک میکروفن داینامیک Moving-Coil با الگوی کاردیود است. پاسخ فرکانسی اعلامشده آن ۴۰ هرتز تا ۱۵ کیلوهرتز، امپدانس نامی ۱۵۰ اهم و وزن آن حدود ۲۸۴ گرم است. اتصال صوتی از طریق XLR سهپین انجام میشود و برای کار معمول به فانتوم پاور نیاز ندارد.
شبکه کوچک جلوی کپسول اجازه میدهد میکروفن بسیار نزدیک منبع قرار گیرد. این ویژگی برای اسنر، تام، آمپ گیتار و بعضی سازهای بادی مفید است، اما نزدیکتر بودن همیشه بهتر نیست و میتواند اثر مجاورت یا برجستگی بخشی از طیف را افزایش دهد.
از Unidyne III تا SM57
ریشه طراحی SM57 به کپسول Unidyne III و میکروفن Model 545 بازمیگردد که Shure در سال ۱۹۵۹ معرفی کرد. این شرکت در سال ۱۹۶۵ از همان خانواده کپسول در SM57 استفاده کرد و یک سال بعد SM58 را عرضه نمود.
پایداری طراحی و کاربرد گسترده آن در صدابرداری ساز، اجرای زنده، پخش و سخنرانی عمومی به شناختهشدن این مدل کمک کرد. شهرت SM57 حاصل ترکیب دوام، دسترسی گسترده، رفتار قابلپیشبینی و تجربه مشترک صدابرداران است.
پاسخ فرکانسی و الگوی دریافت
الگوی کاردیود بیشترین حساسیت را در محور جلو دارد و صدای پشت میکروفن را کاهش میدهد، اما هیچ صدایی را کاملاً حذف نمیکند. شکل الگو با فرکانس تغییر میکند؛ بنابراین زاویه منبع اصلی و منابع مزاحم باید با شنیدن و آزمایش تعیین شود.
پاسخ فرکانسی شکلدادهشده و حضور مشخص در محدوده میانی و بالایی میتواند به برجسته شدن حمله اسنر یا وضوح آمپ گیتار کمک کند. اگر منبع از قبل تیز باشد، تغییر زاویه یا فاصله ممکن است از EQ شدید مؤثرتر باشد.
کاربردهای رایج در ضبط و اجرا
SM57 معمولاً برای اسنر، تام، آمپ گیتار و بیس، سازهای بادی برنجی، پرکاشن و برخی وکالها به کار میرود. ساختار داینامیک آن برای منابع پرصدا مناسب است، اما فاصله، زاویه و ظرفیت ورودی پریامپ همچنان اهمیت دارند.
در اجرای زنده، کاردیود بودن میتواند نشت و احتمال فیدبک را کاهش دهد؛ به شرط آنکه مانیتورها نسبت به محور کمحساسیت درست قرار گیرند. در ترکیب چند میکروفن نیز زمان رسیدن و قطبیت باید کنترل شود.
نکات میکروفنگذاری
روی آمپ گیتار، حرکت از مرکز مخروط بلندگو به سمت لبه معمولاً تعادل فرکانسی را تغییر میدهد؛ مرکز اغلب روشنتر و لبه نرمتر شنیده میشود. با فاصله و زاویه امن شروع کنید و تغییرها را مرحلهای ثبت نمایید.
برای اسنر، میکروفن را طوری قرار دهید که مزاحم نوازنده نباشد. زاویه نسبت به پوست و Hi-Hat روی نسبت حمله، بدنه و نشت اثر میگذارد. هنگام استفاده از چند میکروفن درام، قطبیت و همزمانی را بررسی کنید.
تفاوت SM57 و SM58
SM57 و SM58 به یک خانواده کپسول تعلق دارند، اما مجموعه شبکه و آکوستیک جلوی کپسول یکسان نیست. شبکه کروی و فیلتر داخلی SM58 برای کاربرد وکال طراحی شده، در حالی که شبکه کوتاهتر SM57 امکان قرارگیری نزدیکتر به ساز را فراهم میکند.
بهدلیل فاصله کمتر از دیافراگم، میتوان در SM57 اثر مجاورت برجستهتری ایجاد کرد. این تفاوت به معنی برتری مطلق یکی نیست؛ SM58 غالباً برای وکال دستی راحتتر و SM57 برای میکروفنگذاری نزدیک ساز انعطافپذیرتر است.
مدلهای جایگزین و مکمل
Audix i5 یکی از گزینههای رایج برای اسنر و آمپ گیتار است، اما پاسخ و شخصیت صوتی آن دقیقاً کپی SM57 نیست. انتخاب باید با توجه به منبع، میکس و سلیقه انجام شود.
Shure Beta 57A خروجی بالاتر و الگوی سوپرکاردیود دارد. Shure SM7B نیز میکروفنی داینامیک برای استودیو و صداست، اما حساسیت، بدنه، فیلترها و کاربرد متفاوتی دارد و جایگزین مستقیم SM57 نیست.
Sennheiser e609 و مدلهای مشابه با فرم تخت برای قرارگیری مقابل کابینت گیتار طراحی شدهاند. علاوه بر رنگ صدا، الگوی دریافت، حساسیت، محل نصب و Gain مورد نیاز را مقایسه کنید.
جمعبندی
SM57 به این دلیل به استاندارد صنعت تبدیل شد که در موقعیتهای فراوان نتیجهای قابلاعتماد و تکرارپذیر میدهد، نه به این دلیل که برای هر منبع بیرقیب است. دوام، کاردیود بودن و امکان میکروفنگذاری نزدیک نقاط قوت اصلی آن هستند.
بهترین تصمیم، مقایسه شنیداری در همان منبع و فضای کاری است. جایگذاری دقیق و Gain مناسب به اندازه انتخاب مدل اهمیت دارند.