۱۰ چیزی که باعث می‌شود دلتنگ آهنگسازی به شیوه‌های قدیمی شویم
ما در عصر طلایی صنعت تولید صدا زندگی می کنیم. بسیاری از چیزهایی که قبلا تنها در دسترس استودیوهای گران قیمت بود، امروزه به راحتی – و حتی رایگان – برای تمام افراد قابل دسترس می باشد. همچنین دسترسی به دانش و اطلاعات در این زمینه هم برای هر کسی که دنبالش باشد فراهم است و حتی بسیاری از افراد حرفه ای و مطرح این عرصه دانش خود را در دسترس همگان قرار می دهند. حیرت انگیزتر از همه اینکه امروزه ما می‌توانیم بدون بیرون آمدن از خانه به تنظیم، ضبط، میکس و مستر موسیقی بپردازیم؛ تمام این ها به لطف نرم‌افزارهای آهنگسازی اتفاق می افتد که می‌توانیم آن‌ها را روی کامپیوترها، تبلت ها و حتی گوشی های هوشمند خود داشته باشیم. چنین چیزی برای قدیمی ترها چیزی مانند فیلم های علمی تخیلی بوده است. آن‌ها رویای چنین آینده ای را در سر داشته اند اما هیچگاه فکر نمی‌کرده اند که در طول عمرشان با چنین چیزهایی مواجه شوند. با این حال نگاه کردن به گذشته همیشه حسرت هایی را در بر دارد. در این مطلب لیست کوتاه و ناتمامی را از چیزهایی که فدای آزادی خلاقانه ی امروزی شده اند مهیا کرده ایم.
1. همه‌چیز نوآورانه بود
به نظر می رسد موزیسین ها و مهندسان صدای امروزی بسیار علاقمند به گذشته هستند. نرم‌افزارهای آهنگسازی و توانایی آن‌ها در میزبانی از پلاگین ها موجب شده تا کاربران آن‌ها اشتیاق شدیدی نسبت به بازسازی های نرم‌افزاری ارزان قیمتی که از روی سخت افزارهای کلاسیک انجام می‌شود داشته باشند؛ نرم‌افزارهایی که ادعای شبیه بودن به تجهیزات کلاسیک را دارند و در بسیاری از موارد در این امر ناموفق هستند. اما نکته اینجاست که همان تجهیزات کلاسیک هم در زمان خودشان تکنولوژی های به روزی بودند و به شکلی طراحی شده بودند که چیز جدیدی را ارائه دهند. موزیسین ها و مهندسان صدای آن دوران همیشه به دنبال تکنولوژی بعدی بودند و به همین دلیل در آن زمانه همیشه محصولات جدید و هیجان انگیزی معرفی می شد تا نیازهای آن‌ها را برآورده سازند. بسیاری از آن محصولات با شکست مواجه شدند، اما قطعا امتحان کردن آن‌ها هیجان انگیز بوده است.
2. اجرای کامل پارت‌ها در یک قطعه
راستش را بگویید؛ آخرین باری که موفق شدید تمام پارت خودتان در یک قطعه را در تنها یک برداشت ضبط کنید چه زمانی بود؟ اصلا آخرین باری که سعی کردید این کار را انجام دهید کی بود؟ نرم‌افزارهای آهنگسازی مدرن قدرت و انعطاف زیادی را برای تنظیم و ادیت در اختیار کاربران قرار می دهند که ممکن است آن‌ها را تشویق به تنبلی کند. چرا قسمت کورس را سه چهار بار بخوانیم وقتی می‌توانیم همان پارتی که برای کورس اول ضبط کرده ایم را در بخش های بعد کپی کنیم؟ اصلا وقتی می‌توانیم از ملوداین استفاده کنیم چرا به خودمان زحمت بدهیم و تمرین کنیم تا کاملا کوک بخوانیم؟ این میانبرهای سریع موجب بی روح شدن موسیقی می‌شود. اگر شما به خودتان زحمت نمی دهید که کورس را سه بار بخوانید و ضبط کنید، شنونده چرا باید به خودش زحمت دهد که موزیک شما را گوش کند؟
3. فروشگاه‌های لوازم موسیقی
فروشگاه‌های موسیقی یکی پس از دیگری بسته شدند. بله در فروشگاه‌های اینترنتی تنوع بیشتری وجود دارد و قیمت ها رقابتی تر است؛ در خرید از این فروشگاه ها راحتی و آسایشی وجود دارد که چند دهه قبل حتی تصور آن ممکن نبود، اما فروشگاه‌های فیزیکی موسیقی داستان دیگری دارند. بدون وجود فروشگاه‌های لوازم موسیقی شما هیچ شانسی برای امتحان کردن سازها پیش از خرید ندارید. همچنین فروشگاه‌های لوازم موسیقی جای فوق العاده هستند برای اینکه با دیگر موزیسین ها آشنا شوید و با آن‌ها مکالمه داشته باشید.
4. سینک شدن MIDI
چه بلایی بر سر تایمینگ MIDI آمده است؟ برخی از اولین کارهایی که با کامپیوتر آهنگسازی می شد به وسیله ی یک Atari 1040ST که روی آن C-Lab's Creator (که چند دهه بعد به Logic تبدیل شد) اجرا می شد ساخته می‌شدند. حتی از سینتی سایزرهایی مانند Roland Alpha Juno، Casio CZ-10، درام ماشین Yamaha RX7 و سیکوئنسر QX21 هم در آن زمان استفاده می شد؛ اما با همه ی این ها سینک شدن MIDI به درستی انجام می‌گرفت. پس چرا پس از گذشت سی سال، پرودوسرها مجبور هستند برای داشتن سیگنال میدی بدون اشکال و jitter-free پروسه های پیچیده ای را طی کنند؟ بله شما می‌توانید از راه حل های واسطه مانند Innerclock's System's Sync Gen II Pro استفاده کنید، اما واقعا چرا باید نیاز به انجام چنین کاری باشد؟ تحقیق و توسعه ی زیادی در ساخت نرم‌افزارهای ضبط و کارت های صدا دخیل است و این سیستم ها سیگنال های کلاک فوق العاده دقیقی را ارائه می دهند، پس چرا نباید همین سطح از دقت را در MIDI داشته باشیم؟
5. استفاده از گوش‌هایمان
یکی از تفاوت های بارز میان ساخت موزیک با کامپیوتر و قطعاتی که در زمان پیش از نرم‌افزارهای آهنگسازی ساخته می‌شدند این است که امروزه ما می‌توانیم موزیک را ببینیم. در گذشته، تنها نشانگر زمان شمارشگر tape و خود موسیقی بود. موزیسین ها (یا ماشین ها) تمپو را دیکته می‌کردند و اگر می خواستید بدانید استکاتوی میزان 41 کجا قرار گرفته، باشد خودتان شمارش می گردید و گوش می‌دادید. آن زمان موسیقی به این شکل نبود که بتوانید آن را به‌صورت باکس های رنگی و شکل موج ها روی نمایشگر کامپیوترتان ببینید. این جلوه های بصری اگرچه بسیار کاربردی هستند اما می‌توانند موجب شوند که ما بجای گوش ها، با چشم هایمان میکس و حتی آهنگسازی کنیم. چنین چیزی باعث می‌شود ما وسواس بیش از حدی به خرج دهیم و روی چیزهایی دقیق شویم که ارتباطی با خوب صدا دادن قطعه ی ما ندارند.
6. میکس کردن به‌صورت زنده
یکی از مهندسان میکس قدیمی مطرح می گوید automation و امکان ذخیره کردن تنظیمات تنها پیشرفت های مهم در دنیای ضبط مدرن هستند – سخت بتوان با این حرف مخالفت کرد؛ مخصوصا اگر تا بحال تجربه ی این را داشته باشید که در انتهای زمان قطعه میکس را خراب کرده باشید. البته اینکه مهندس صدا در طول پخش قطعه به‌صورت مستقیم با کنسول میکس تعامل داشته باشد هم نقاط قوت خودش را دارد؛ در این مورد هم مهدس میکس بدون اینکه چیزی را ببیند تنها با گوش هایش تصمیم می گیرد و مهم تر از این، لذت و خلاقیتی است که بر اثر وجود نداشتن امکان ذخیره کردن تنظیمات به وجود می آید.
7. بوی اکسید آهن هنگام صبح
بله، بریدن نوارها شاید پروسه ی دشواری باشد، اما کار کردن با نوارها نقاط قوت خودش را هم داشت که یکی از آن‌ها صدای دلنشین، کامپرس شده و دارای سچوریشنی است که با سیگنال هایی که شدت زیادی داشتند ایجاد می شد. همچنین پیاده کردن افکت های جذاب هم راحت بود – مانند معکوس کردن ترک گیتار یا آهسته کردن سرعت آن. بله این کارها را با کامپیوتر هم می‌توان انجام داد، اما انجام این کارها با نوارهای استودیویی حس ماجراجویانه تری داشت.
8. متعجب شدن دیگران
هر کسی که در دوران پیش از نرم‌افزارهای آهنگسازی یک استودیوی خانگی داشته است، حتما شاهد این موضوع بوده که وقتی کسی وارد اتاق او می شده با دیدن تجهیزات او و کنسول میکسی که پر از اسلایدر و دکمه است چه واکنشی نشان می‌داده و این چیزها برای آن‌ها چقدر تعجب برانگیز بوده اند. حتی خود صاحب استودیوی خانگی هم هر روز با دیدن این تجهیزات به وجد می آمده است. داشتن یک هارد درایو و کامپیوتر قطعا چنین احساسی را ایجاد نمی کند، حتی اگر بهترین و لوکس ترین نرم‌افزارها روی آن نصب شده باشند.
9. اعتبار صدابرداران
مشتری ها و کسانی که وارد استودیوهای قدیمی می‌شدند، صاحب آن استودیو را مانند یک جادوگر می دیدند – کسی که استاد کارهای عجیب بود و نکات مبهم و رازآلود دنیای ضبط و تنظیم موسیقی را می دانست. بله، صاحبان استودیوها به خوبی تجهیزات خود را می شناختند و دقیقا می دانستند هر دکمه و هر اسلایدری چه کاری انجام می دهد؛ حتی بعضی افراد برای یاد گرفتن چنین چیزهای پیچیده ای در استودیوها دستمزد دریافت می‌کردند. افرادی که به خوبی کار با این تجهیزات را بلد بودند، همیشه به وسیله ی موزیسین هایی که به دنبال صدابردارانی حرفه ای بودند که می‌توانستند بهترین اجرا را از آن‌ها بگیرند استخدام می‌شدند. در آن دوران، موزیسین ها می‌توانستند تنها روی اینکه موزیسین بهتری باشند تمرکز کنند و صدابرداران و مهندسان صدا تنها تمرکزشان روی بالا بردن کیفیت کارهایشان بود.
10. محدودیت‌ها
اگرچه در گذشته بسیاری محدودیت‌ها وجود داشت که هیچ گاه دلمان برایشان تنگ نخواهد شد، اما برای کسانی که آن دوران را تجربه کرده اند، محدودیت‌ها از جهاتی می‌توانست کمک بزرگی باشد. پرودوسرهای امروزی که با کامپیوتر کار می کنند در تمام مراحل ساخت موسیقی با انتخاب های گوناگونی روبرو هستند. در دوران پیش از نرم‌افزارهای آهنگسازی، افراد با سازها، افکت ها، کانال ها و ترک های محدودی مواجه بودند. با این حال چنین محدودیت‌هایی باعث می شد این افراد مجبور شوند خلاقیت بیشتری به خرج دهند و از آنچه که دارند نهایت بهره را ببرند.