۱۰ تکنیک میکروفنگذاری برای ضبط درام، پیانو و سازهای دیگر
ضبط زندهٔ سازها میتواند بافت و پویایی طبیعی به تنظیم اضافه کند، اما انتخاب میکروفن و محل آن بر نتیجه اثر زیادی دارد. حتی با یک یا دو میکروفن نیز میتوان ضبط قابلاستفادهای انجام داد، به شرط آنکه اتاق، فاز و فاصله را جدی بگیرید.
اعداد این راهنما نقطهٔ شروعاند. پیش از ضبط نهایی، چند جایگذاری را امتحان و نتیجه را در متن موسیقی مقایسه کنید.
۱. ضبط درام با یک میکروفن
یک میکروفن کاندنسر کاردیود را بهصورت Overhead بالای کیت یا کمی جلوتر از آن قرار دهید. ارتفاع و زاویه را طوری تغییر دهید که Kick، Snare و Cymbalها متعادل شنیده شوند.
قبل از تصمیم نهایی، جای میکروفن را در چند نقطه امتحان کنید. هرچه سهم اتاق بیشتر شود، آکوستیک نامناسب نیز واضحتر ثبت خواهد شد.
۲. ضبط درام با دو میکروفن
در یک چیدمان ساده، میکروفن اول برای Kick و میکروفن دوم بهعنوان Overhead استفاده میشود. میکروفن Kick را داخل یا جلوی دهانه جابهجا کنید تا نسبت Attack و Low End مناسب شود.
پس از قراردادن Overhead، فاصلهٔ آن تا Snare و Kick و همچنین قطبیت دو کانال را بررسی کنید. اگر ترکیب دو میکروفن صدا را ضعیف میکند، پیش از EQ به زمان و فاز توجه کنید.
۳. نوع میکروفنها را بشناسید
میکروفنهای داینامیک معمولاً برای منابع پُرفشار مانند Kick، Snare، Tom و آمپلیفایر مناسباند. کاندنسرهای دیافراگم کوچک اغلب برای Cymbal، ساز آکوستیک و ثبت جزئیات به کار میروند، اما انتخاب نهایی به مدل و منبع بستگی دارد.
حداکثر SPL، الگوی قطبی، حساسیت، نویز ذاتی و نیاز به Phantom Power را بررسی کنید. فاصلهٔ بسیار کم در میکروفن جهتدار میتواند Proximity Effect را افزایش دهد.
۴. ضبط پیانو
برای پیانوی Upright با یک میکروفن، از مرکز ساز شروع کنید و ارتفاع را برای تعادل Bass، Treble و صدای مکانیکی تغییر دهید. بازکردن پنل فقط در صورتی انجام شود که مالک ساز و شرایط ضبط اجازه میدهد.
برای Grand Piano میکروفن میتواند زیر درِ باز یا کمی دورتر از بدنه قرار گیرد. زاویهٔ در، صدای اتاق و فاصله از سیمها بر تعادل و Attack اثر دارند.
۵. فاصلهٔ مناسب را پیدا کنید
نزدیککردن میکروفن سهم صدای مستقیم را بیشتر و اثر اتاق را کمتر میکند؛ دورکردن آن Ambience و تصویر کلی ساز را افزایش میدهد. نزدیکتر همیشه به معنی صدای پُرحجمتر و دورتر همیشه به معنی صدای لاغرتر نیست.
۶. ضبط پیانو با دو میکروفن
دو میکروفن میتوانند بخشهای Bass و Treble را پوشش دهند یا یک تصویر Stereo بسازند. فاصلهٔ دو کپسول و رابطهٔ فاز را کنترل کنید و نتیجه را در Mono نیز گوش دهید.
۷. صدای اتاق را ضبط کنید
میکروفن Room را در نقطهای قرار دهید که بازتابها متعادل باشند. فاصلهٔ بیشتر معمولاً سهم اتاق را افزایش میدهد، ولی زمان رسیدن صدا و فاز آن نسبت به Close Micها نیز تغییر میکند.
۸. سازهای آکوستیک دیگر
برای Ukulele، Banjo و سازهای مشابه، از فاصلهای شروع کنید که صدای کلی ساز را ثبت کند و سپس میان Body، Attack و صدای انگشتان تعادل بسازید. مستقیمگرفتن میکروفن به حفرهٔ صدا ممکن است Low End را بیشازحد برجسته کند.
۹. سازهای تقویتشده
برای آمپلیفایر گیتار، Bass یا Keyboard میتوانید یک میکروفن نزدیک اسپیکر و میکروفنی دورتر برای اتاق به کار ببرید. محل میکروفن نزدیک نسبت به مرکز و لبهٔ مخروط، رنگ صدا را تغییر میدهد.
پیش از ترکیب دو کانال، اختلاف زمان و قطبیت را بررسی کنید. در بعضی منابع، ضبط مستقیم خروجی ساز یا DI در کنار میکروفن انعطاف بیشتری برای میکس ایجاد میکند.
۱۰. ضبط سازهای زهی
برای Violin از فاصلهای بالاتر و روبهروی محدودهٔ میان Bridge و F-Hole شروع کنید و زاویه را برای کاهش خشونت تغییر دهید. برای Cello، ترکیب میکروفن نزدیک با Room میتواند جزئیات و اندازهٔ ساز را همزمان ثبت کند.
حرکت نوازنده، صدای آرشه و آکوستیک اتاق را در نظر بگیرید. جایگذاری را با هدفون بسته بررسی کنید و پیش از ضبط اصلی یک نمونهٔ کوتاه با اجرای واقعی بگیرید.