چگونه یک کامپیوتر برای موزیک پروداکشن انتخاب کنیم؟
تاریخ انتشار:
2021-09-18
خرید کامپیوتر برای موزیک پروداکشن اولین قدم برای ساخت یک استودیوی خانگی است. جمع کردن یک سیستم برای آهنگسازی کار سادهای است؛ به این شرط که چند نکته را هنگام خرید رعایت کنید. این کار ممکن است برای افرادی که آشنایی کمی با کامپیوتر دارند سخت باشد؛ اما نگران نباشید؛ در این مقاله میخواهیم کار را برای شما ساده کنیم. خواهیم گفت برای خرید یک سیستم مناسب چه مواردی را باید در نظر بگیرید.
تمام محاسبات درون این قطعه صورت میگیرد. عملکرد پردازنده با clock speed (یا فرکانس) و تعداد هستهها سنجیده میشود. فرکانس بالاتر یعنی انجام سریعتر محاسبات. هستهٔ بیشتر در درجهٔ دوم اهمیت قرار میگیرد؛ چون اگر نرمافزاری که با آن کار میکنید توانایی پردازش چندهستهای نداشته باشد عملاً تعداد هستههای بیشتر کاربردی نخواهد داشت. (توجه داشته باشید که اغلب نرمافزارهای امروزی قابلیت پردازش چندهستهای دارند؛ از جمله DAWها). پردازش تک هستهای همچنان برای پردازش صدا ضروری است؛ بنابراین هر دوی این پارامترها را با هم در نظر بگیرید؛ یعنی پردازندهای بگیرید که هم تعداد هستههای بیشتری داشته باشد و هم فرکانس هستهٔ بالاتر.
برای یک سیستم موزیک پروداکشن خوب به یک پردازندهٔ حداقل دو هستهای و فرکانس 2.5GHz به بالا فکر کنید.
Ram سرنام کلمات Random Access Memory است. اینجا محل ذخیرهٔ اطلاعات موقت است؛ اطلاعاتی که باید در زمان بسیار کوتاهی در دسترس پردازنده قرار بگیرد. هنگام اجرای یک برنامه، بخش زیادی از آن درون رم جای میگیرد. وقتی فایل حجیمی را از جایی به جای دیگر کپی پیست میکنید در حال استفاده از رم هستید. قیمت این قطعه در گذشته زیاد بود؛ ولی به مرور از قیمت آن کاسته شد و امروز جزو یکی از ارزانترین قطعات سیستم به حساب میآید. شما با مبلغ کمی (در مقایسه با قیمت CPU و مادربرد و ...) میتوانید حجم مناسبی از رم تهیه کنید.
افزایش رم باعث افزایش سرعت سیستم میشود؛ البته به شرطی که بتوانید از آن استفاده کنید. به عنوان مثال اگر حداکثر استفادهٔ شما از رم تحت سختترین شرایط ۱۶ گیگ باشد، خرید ۳۲ گیگ رم هدر دادن پول است. میانگین مصرف خود را در نظر بگیرید و دو برابر آن را رم بخرید. مثلاً اگر میانگین مصرف شما ۸ گیگ است، ۱۶ گیگ کفایت میکند. برای کاربرد موزیک پروداکشن سیستمی با رم ۱۶ یا ۳۲ گیگ ایدهآل به نظر میرسد. رم ۳۲ برای زمانی به درد میخورد که با سمپلهای حجیم و بزرگ سروکار دارید.
البته در هنگام خرید رم به فرکانس آن نیز توجه کنید. فرکانس ۲۶۰۰ تا ۳۲۰۰ بازهٔ مناسبی برای رم است. هر چه فرکانس رم بیشتر باشد سرعت بازخوانی اطلاعات در آن بیشتر میشود. در موضوع فرکانس و حجم به سازگاری پردازنده و مادربرد توجه داشته باشید. اکثر مادربردهای ردهبالای جدید حداقل ۶۴ گیگ رم و فرکانسی تا حداقل ۳۲۰۰ را پشتیبانی میکنند؛ با این حال برای اطمینان بیشتر خودتان به قطعات نگاهی بیندازید. به این نکته نیز توجه کنید که فرکانس بالاتر از ۳۲۰۰ به جز هزینه، مصرف برق و تولید حرارت بیشتر، کارایی بالایی ندارد؛ یعنی تفاوت سرعت زیادی بین رم ۳۲۰۰ و ۳۶۰۰ نیست؛ ولی قیمتشان اختلاف زیادی دارد.
موضوع دیگر در خرید رم بحث دوال چنل است. بعضی از مادربردها (تقریباً بیشتر آنها) از پیکربندی دوال چنل پشتیبانی میکنند. اگر اسلاتهای رم روی مادربرد شما به دو رنگ مجزا است، از دوال چنل پشتیبانی میکند. دوال چنل یعنی به جای خرید یک رم ۱۶ گیگ، دو تا رم ۸ گیگ استفاده کنید. (روی اسلاتهای همرنگ قرار دهید). این کار سرعتی دوبرابر به شما میدهد؛ چون پهنای باند دوبرابر میشود. برای دوال چنل از دو رم با فرکانس و حجم و ترجیحاً برند یکسان استفاده کنید؛ مثلاً دو رم ۸ گیگ G.Skill یا کورسیر با فرکانس ۳۲۰۰. فور چنل هم داریم که فقط در بعضی از مادربردهای ردهبالای سروری وجود دارد و هر پردازندهای امکان بهرهبرداری از آن را ندارد.
اگر مشکل مالی ندارید به حجم دلخواه هارد SSD از نوع NVMe بخرید و از سرعت بالا لذت ببرید. اگر محدودیت مالی دارید، برای سیستمعامل و نرمافزارها یک هارد SSD در نظر بگیرید و برای بکاپ فایلها یک هارد ساتا ۳ سوزنی با دور ۷۲۰۰ یا ۱۰۰۰۰. متاسفانه به جز هارد SSD راهی برای افزایش سرعت لود سیستمعامل و برنامهها به ذهنمان نمیرسد.
برای امنیت اطلاعات حساس خود توصیه میکنیم از هاردهای اکسترنال استفاده کنید. نگهداری اطلاعات مهم در این هاردها، اطلاعات شما را تا حد زیادی از گزند ویروسها و شوکهای الکتریکی در امان نگه میدارد.
هر یک از این پلتفرمها تفاوتهای اساسی با هم دارند؛ مثلاً نرمافزار Logic Pro مخصوص سیستم مک ساخته شده و روی ویندوز و لینوکس قابل اجرا نیست. همینطور برخی از نرمافزارها که فقط نسخهٔ ویندوزی و لینوکسی دارند روی مک قابل اجرا نیستند.
به خاطر سختی سیستمعامل لینوکس رقابت اصلی در دنیای موسیقی و موزیک پروداکشن بین ویندوز و مک او اس است.
بسیاری از کاربران معتقدند مک برای موزیک پروداکشن راحتتر است؛ از طرفی محدودیتهای آن از جمله ارتقاء پذیری سخت را جزو معایبش میدانند که در سیستمعامل ویندوز جزو نقاط قوت محسوب میشود.
مک زیباتر است، راحتتر است، پایداری بهتری دارد و خلاصه همه چیز برای استفاده در آن آماده است. ولی از آن طرف به سختی قابل ارتقاء است (بهتر است بگوییم اصلاً قابل ارتقاء نیست) و بسیار گران است. ویندوز قابلیت شخصیسازی بیشتری دارد (هم در بحث سختافزار و هم نرمافزار)، جامعهٔ کاربری بزرگتری دارد و قیمت بسیار پایینتری از مک دارد. از طرفی پایداری آن نسبت به مک کمتر است، خطاهای بیشتری میدهد و کار با آن کمی سخت است.
بهرهمندی از از قابلیتهای سیستمعاملهای ۶۴ بیتی مشروط به این است که موقع دانلود برنامه، نسخهٔ ۶۴ ببتی را دانلود کنید. اگر روی پلتفرم ۶۴ بیت از یک نرمافزار ۳۲ بیتی استفاده کنید، از تمام توانایی بالقوهٔ آن بهرهمند نمیشوید.
خیالتان را راحت کنیم. برای کارهای حرفهای نمیتوانید از لپتاپ استفاده کنید؛ حتی مدلهای گرانقیمت. لپتاپ فقط برای مصارف خاص و به طور موقت کاربرد دارد؛ مثلاً در یک اجرای زنده یا در مسافرت و … .
با اینکه بسیاری از لپتاپهای امروزی قدرت بسیاری خوبی دارند و حتی برای مصارف گیمینگ استفاده میشوند، باز هم پیشنهاد ما این است که نصف پول لپتاپ را به یک سیستم قدرتمند رومیزی بدهید. هم قدرت بیشتری نصیبتان میشود و هم در آینده میتوانید قطعات را به راحتی ارتقاء دهید.
همانطور که انتخاب پلتفرم (مک یا PC) مهم است، انتخاب بین پردازندهٔ AMD یا Intel هم مهم است. این دو شرکت، برندهای مطرح بازار CPU هستند. در چند دههٔ قبل اینتل در صدر بازار پردازندهها بود؛ ولی در سالهای اخیر AMD با معرفی پلتفرم Zen و ارائه پردازندههای قدرتمند سری رایزن، اینتل و طرفداران آن را به چالش فرا خوانده است. پردازندههای رایزن با قیمتی کمتر از اینتل، از لیتوگرافی ۷ نانومتری برخوردار هستند که هنوز اینتل به آن دست نیافته است. در این سری از پردازندهها، توانمندیهای چند هستهای به اندازهٔ مدل های رده بالای اینتل است. AMD برخلاف اینتل، خسیسبازی در نیاورده و در بیشتر پردازندههای خود امکان اورکلاک را فراهم کرده است تا در صورت داشتن شرایط لازم بتوانید از قدرت محاسباتی بیشتری بهرهمند شوید.
با این حال در کاربردهای صدا و موزیک پروداکشن، نگرانیهایی در مورد بافرینگ AMD وجود دارد که کمی از اینتل عقبتر است. همچنین سازگاری پردازندههای AMD با همهٔ DAWها در وضعیت ایدهآل نیست و حتی ممکن است با بعضی از DAWها ناسازگار باشد (که بسیار اندک است). به هر روی با کمی صرف هزینهٔ بیشتر میتوانید یک پردازندهٔ اینتل بخرید و نگران مسائل ناسازگاری نباشید.
توجه داشته باشید که در بازار ایران، هیچ یک از پردازندههای اینتل با گارانتی معتبر عرضه نمیشوند. این در حالی است که پلتفرم AMD توسط برخی از شرکتهای معتبر گارانتی میشود.
اجزای کامپیوتر
برای درک این مقاله کمی باید با قطعات رایانه آشنا باشید. یک آشنایی اولیه و سطحی برای فهم این نوشته کافی است. کامپیوتر قوی چیزی نیست جز اجماع چند قطعهٔ مهم: پردازنده (CPU)، رم (RAM)، هارد. بیایید هر یک را دقیقتر بررسی کنیم:پردازنده
CPU سرنام سه کلمهٔ Central Processing Unit است.تمام محاسبات درون این قطعه صورت میگیرد. عملکرد پردازنده با clock speed (یا فرکانس) و تعداد هستهها سنجیده میشود. فرکانس بالاتر یعنی انجام سریعتر محاسبات. هستهٔ بیشتر در درجهٔ دوم اهمیت قرار میگیرد؛ چون اگر نرمافزاری که با آن کار میکنید توانایی پردازش چندهستهای نداشته باشد عملاً تعداد هستههای بیشتر کاربردی نخواهد داشت. (توجه داشته باشید که اغلب نرمافزارهای امروزی قابلیت پردازش چندهستهای دارند؛ از جمله DAWها). پردازش تک هستهای همچنان برای پردازش صدا ضروری است؛ بنابراین هر دوی این پارامترها را با هم در نظر بگیرید؛ یعنی پردازندهای بگیرید که هم تعداد هستههای بیشتری داشته باشد و هم فرکانس هستهٔ بالاتر.
برای یک سیستم موزیک پروداکشن خوب به یک پردازندهٔ حداقل دو هستهای و فرکانس 2.5GHz به بالا فکر کنید.
حافظه
Ram سرنام کلمات Random Access Memory است. اینجا محل ذخیرهٔ اطلاعات موقت است؛ اطلاعاتی که باید در زمان بسیار کوتاهی در دسترس پردازنده قرار بگیرد. هنگام اجرای یک برنامه، بخش زیادی از آن درون رم جای میگیرد. وقتی فایل حجیمی را از جایی به جای دیگر کپی پیست میکنید در حال استفاده از رم هستید. قیمت این قطعه در گذشته زیاد بود؛ ولی به مرور از قیمت آن کاسته شد و امروز جزو یکی از ارزانترین قطعات سیستم به حساب میآید. شما با مبلغ کمی (در مقایسه با قیمت CPU و مادربرد و ...) میتوانید حجم مناسبی از رم تهیه کنید.
افزایش رم باعث افزایش سرعت سیستم میشود؛ البته به شرطی که بتوانید از آن استفاده کنید. به عنوان مثال اگر حداکثر استفادهٔ شما از رم تحت سختترین شرایط ۱۶ گیگ باشد، خرید ۳۲ گیگ رم هدر دادن پول است. میانگین مصرف خود را در نظر بگیرید و دو برابر آن را رم بخرید. مثلاً اگر میانگین مصرف شما ۸ گیگ است، ۱۶ گیگ کفایت میکند. برای کاربرد موزیک پروداکشن سیستمی با رم ۱۶ یا ۳۲ گیگ ایدهآل به نظر میرسد. رم ۳۲ برای زمانی به درد میخورد که با سمپلهای حجیم و بزرگ سروکار دارید.
البته در هنگام خرید رم به فرکانس آن نیز توجه کنید. فرکانس ۲۶۰۰ تا ۳۲۰۰ بازهٔ مناسبی برای رم است. هر چه فرکانس رم بیشتر باشد سرعت بازخوانی اطلاعات در آن بیشتر میشود. در موضوع فرکانس و حجم به سازگاری پردازنده و مادربرد توجه داشته باشید. اکثر مادربردهای ردهبالای جدید حداقل ۶۴ گیگ رم و فرکانسی تا حداقل ۳۲۰۰ را پشتیبانی میکنند؛ با این حال برای اطمینان بیشتر خودتان به قطعات نگاهی بیندازید. به این نکته نیز توجه کنید که فرکانس بالاتر از ۳۲۰۰ به جز هزینه، مصرف برق و تولید حرارت بیشتر، کارایی بالایی ندارد؛ یعنی تفاوت سرعت زیادی بین رم ۳۲۰۰ و ۳۶۰۰ نیست؛ ولی قیمتشان اختلاف زیادی دارد.
موضوع دیگر در خرید رم بحث دوال چنل است. بعضی از مادربردها (تقریباً بیشتر آنها) از پیکربندی دوال چنل پشتیبانی میکنند. اگر اسلاتهای رم روی مادربرد شما به دو رنگ مجزا است، از دوال چنل پشتیبانی میکند. دوال چنل یعنی به جای خرید یک رم ۱۶ گیگ، دو تا رم ۸ گیگ استفاده کنید. (روی اسلاتهای همرنگ قرار دهید). این کار سرعتی دوبرابر به شما میدهد؛ چون پهنای باند دوبرابر میشود. برای دوال چنل از دو رم با فرکانس و حجم و ترجیحاً برند یکسان استفاده کنید؛ مثلاً دو رم ۸ گیگ G.Skill یا کورسیر با فرکانس ۳۲۰۰. فور چنل هم داریم که فقط در بعضی از مادربردهای ردهبالای سروری وجود دارد و هر پردازندهای امکان بهرهبرداری از آن را ندارد.
هارد
هارد یا فضای ذخیرهسازی، محل ذخیرهٔ اطلاعات و پروژههای شماست. قاعدتاً اینجا هم بیشتر بهتر است ولی سرعت را هم مد نظر قرار دهید. بهترین پردازنده و رم در غیاب یک هارد سریع، سرعت بالایی به ارمغان نمیآورد. به عنوان مثال اگر ۶۴ گیگ رم داشته باشید و حتی از قویترین پردازندههای سرور استفاده کنید ولی همچنان هارد شما از نوع سوزنی ۵۴۰۰ دور در دقیقه باشد، زمان زیادی را برای بالا آمدن سیستمعامل و اجرای برنامهها صرف خواهید کرد؛ چون سرعت هارد سوزنی بسیار کمتر از سرعت رم شماست و در اینجا هارد اصطلاحاً گلوگاه شده است؛ یعنی با اینکه سیستم شما (رم و پردازنده) سرعت بالایی دارند به خاطر اینکه معطل هارد میمانند کارایی حداکثری از خود نشان نمیدهند. قدرت یک زنجیر به اندازهٔ ضعیفترین حلقهٔ آن است. در حال حاضر سه نوع کلی هارد داریم: هارد HDD یا سوزنی که دو دو نوع IDE و ساتا در بازار موجود است؛ نوع دیگر که سرعت بسیار بالاتری دارد SSD است که بیشتر با رابط ساتا عرضه میشود و نهایتاً جدیدترین نوع هاردها NVMe (غالباً با فرم فاکتور M.2) که بیشترین سرعت دسترسی و نوشتن را در اختیار شما قرار میدهند.
اگر مشکل مالی ندارید به حجم دلخواه هارد SSD از نوع NVMe بخرید و از سرعت بالا لذت ببرید. اگر محدودیت مالی دارید، برای سیستمعامل و نرمافزارها یک هارد SSD در نظر بگیرید و برای بکاپ فایلها یک هارد ساتا ۳ سوزنی با دور ۷۲۰۰ یا ۱۰۰۰۰. متاسفانه به جز هارد SSD راهی برای افزایش سرعت لود سیستمعامل و برنامهها به ذهنمان نمیرسد.
برای امنیت اطلاعات حساس خود توصیه میکنیم از هاردهای اکسترنال استفاده کنید. نگهداری اطلاعات مهم در این هاردها، اطلاعات شما را تا حد زیادی از گزند ویروسها و شوکهای الکتریکی در امان نگه میدارد.
مک یا PC
قبل از هر کاری ابتدا باید تکلیف خودتان را با پلتفرمی که میخواهید روی آن کار کنید روشن کنید: مک یا PC. مک به محصولات اپل گفته میشود از جمله: آی مک و مک بوک پرو که هر دو از سیستمعامل Mac OS استفاده میکنند. در سوی دیگر ماجرا PCها قرار میگیرند که قطعات آن درون کیس جای میگیرد و روی آن هر سیستم عاملی از جمله ویندوز، لینوکس و حتی خود مک قابل نصب است.هر یک از این پلتفرمها تفاوتهای اساسی با هم دارند؛ مثلاً نرمافزار Logic Pro مخصوص سیستم مک ساخته شده و روی ویندوز و لینوکس قابل اجرا نیست. همینطور برخی از نرمافزارها که فقط نسخهٔ ویندوزی و لینوکسی دارند روی مک قابل اجرا نیستند.
به خاطر سختی سیستمعامل لینوکس رقابت اصلی در دنیای موسیقی و موزیک پروداکشن بین ویندوز و مک او اس است.
بسیاری از کاربران معتقدند مک برای موزیک پروداکشن راحتتر است؛ از طرفی محدودیتهای آن از جمله ارتقاء پذیری سخت را جزو معایبش میدانند که در سیستمعامل ویندوز جزو نقاط قوت محسوب میشود.
مک زیباتر است، راحتتر است، پایداری بهتری دارد و خلاصه همه چیز برای استفاده در آن آماده است. ولی از آن طرف به سختی قابل ارتقاء است (بهتر است بگوییم اصلاً قابل ارتقاء نیست) و بسیار گران است. ویندوز قابلیت شخصیسازی بیشتری دارد (هم در بحث سختافزار و هم نرمافزار)، جامعهٔ کاربری بزرگتری دارد و قیمت بسیار پایینتری از مک دارد. از طرفی پایداری آن نسبت به مک کمتر است، خطاهای بیشتری میدهد و کار با آن کمی سخت است.
سیستمعامل ۶۴ بیتی
مهم نیست از مک، ویندوز با هر پلتفرم دیگری استفاده میکنید. در هر پلتفرمی از نسخهٔ ۶۴ بیتی سیستمعامل استفاده کنید. در ورژن ۶۴ بیتی، حجم حافظهٔ بیشتری قابل آدرسدهی است. برنامههای ۶۴ بیتی سریعتر اجرا میشوند. بیشتر DAWها نسخهٔ ۶۴ بیتی دارند که بهرهمندی بیشتری از سختافزار کامپیوتر میبرند.
بهرهمندی از از قابلیتهای سیستمعاملهای ۶۴ بیتی مشروط به این است که موقع دانلود برنامه، نسخهٔ ۶۴ ببتی را دانلود کنید. اگر روی پلتفرم ۶۴ بیت از یک نرمافزار ۳۲ بیتی استفاده کنید، از تمام توانایی بالقوهٔ آن بهرهمند نمیشوید.
لپتاپ یا دسکتاپ
سوال بعدی این است که برای موزیک پروداکشن لپتاپ خوب است یا کامپیوتر دسکتاپ (رومیزی). به طور کلی لپتاپها ضعیفتر و محدودتر از سیستمهای دسکتاپ هستند. دلیلش اندازهٔ کوچک آنهاست. در یک لپتاپ نمیتوان از یک فن ۲۰۰ میلیمتری با هیتسینک غولپیکر برای خنکسازی پردازنده استفاده کرد؛ این یعنی پردازنده باید با فرکانس پایینتری کار کند تا حرارت زیادی تولید نکند؛ و این یعنی قدرت کمتر. همین قاعده در مورد رم و کارت گرافیک هم صادق است.
خیالتان را راحت کنیم. برای کارهای حرفهای نمیتوانید از لپتاپ استفاده کنید؛ حتی مدلهای گرانقیمت. لپتاپ فقط برای مصارف خاص و به طور موقت کاربرد دارد؛ مثلاً در یک اجرای زنده یا در مسافرت و … .
با اینکه بسیاری از لپتاپهای امروزی قدرت بسیاری خوبی دارند و حتی برای مصارف گیمینگ استفاده میشوند، باز هم پیشنهاد ما این است که نصف پول لپتاپ را به یک سیستم قدرتمند رومیزی بدهید. هم قدرت بیشتری نصیبتان میشود و هم در آینده میتوانید قطعات را به راحتی ارتقاء دهید.
کامپیوتر گیمینگ برای موزیک پروداکشن
طبق یک قاعدهٔ کلی، سیستمهای گیمینگ برای کاربردهای سنگین محاسباتی انتخاب مناسبی هستند. بنابراین یک سیستم گیمینگ به راحتی و با اطمینان بالا برای موزیک پروداکشن نیز مناسب است. البته اینجا یک نکته وجود دارد؛ موزیک پرودیوسرها نیازی به کارت گرافیک قوی ندارند، نیازی به مادربرد گیمینگ که نصف پول آن صرف طراحی ظاهر و LED شده نیست، نیازی به کیسهای خفن و آنچنانی نیست. شما میتوانید به جای یک کارت گرافیک قوی و گرانقیمت، یک کارت گرافیک معمولی (یا حتی از نوع آنبرد) بخرید و مابقی هزینه را صرف قطعاتی مثل رم و CPU کنید که تاثیر مستقیم روی سرعت کامپیوتر دارد.
AMD یا Intel
همانطور که انتخاب پلتفرم (مک یا PC) مهم است، انتخاب بین پردازندهٔ AMD یا Intel هم مهم است. این دو شرکت، برندهای مطرح بازار CPU هستند. در چند دههٔ قبل اینتل در صدر بازار پردازندهها بود؛ ولی در سالهای اخیر AMD با معرفی پلتفرم Zen و ارائه پردازندههای قدرتمند سری رایزن، اینتل و طرفداران آن را به چالش فرا خوانده است. پردازندههای رایزن با قیمتی کمتر از اینتل، از لیتوگرافی ۷ نانومتری برخوردار هستند که هنوز اینتل به آن دست نیافته است. در این سری از پردازندهها، توانمندیهای چند هستهای به اندازهٔ مدل های رده بالای اینتل است. AMD برخلاف اینتل، خسیسبازی در نیاورده و در بیشتر پردازندههای خود امکان اورکلاک را فراهم کرده است تا در صورت داشتن شرایط لازم بتوانید از قدرت محاسباتی بیشتری بهرهمند شوید.
با این حال در کاربردهای صدا و موزیک پروداکشن، نگرانیهایی در مورد بافرینگ AMD وجود دارد که کمی از اینتل عقبتر است. همچنین سازگاری پردازندههای AMD با همهٔ DAWها در وضعیت ایدهآل نیست و حتی ممکن است با بعضی از DAWها ناسازگار باشد (که بسیار اندک است). به هر روی با کمی صرف هزینهٔ بیشتر میتوانید یک پردازندهٔ اینتل بخرید و نگران مسائل ناسازگاری نباشید.
توجه داشته باشید که در بازار ایران، هیچ یک از پردازندههای اینتل با گارانتی معتبر عرضه نمیشوند. این در حالی است که پلتفرم AMD توسط برخی از شرکتهای معتبر گارانتی میشود.
گرافیک آنبرد یا کارت گرافیک مستقل
بسیاری از لپتاپها و کامپیوترهای رومیزی به خاطر استفاده از گرافیک آنبرد (چه از نوع قدیمی که روی مادربرد وجود داشت و چه از نوعی که درون CPU جای گرفته) قیمت پایینی دارند. مزیت کارت گرافیک آنبرد این است که فضای کمتری اشغال میکند، گرمای کمتری تولید میکند و استفاده از آن راحتتر است. برای موزیک پروداکشن نیازی به کارت گرافیک آنچنانی ندارید. فقط چیزی باشد که خروجی تصویر بدهد و بتوانید محیط DAW را ببینید! در موزیک پروداکشن، پردازنده و رم حرف اول را میزند. تمام کارهایی که در پلاگینها انجام میدهید و رندر نهایی توسط پردازنده انجام میشود. کارت گرافیک اینجا کارهای نیست.
#تنظیم
#آهنگسازی
#استودیو
#استودیو خانگی