راهنمای خرید میکروفن برای استودیوی خانگی

آیا خود اتاق، به تنهایی صدا دارد؟ بله. زمانی که شروع به استفاده از یک میکروفن با کیفیت کنید متوجه خواهید شد استودیوی خانگی شما تا چه حدی نویز دارد. اولین نکته ای که باید همیشه در نظر داشته باشید این است که تا می توانید سعی کنید در استودیوی خانگی، میکروفن را نزدیک به منبع صدا قرار دهید و از ایجاد شدن صداهای ناخواسته جلوگیری کنید. حتی بهترین میکروفن های کاندنسور هم در این مورد نمی توانند به شما کمک کنند، در حقیقت این میکروفن ها به خاطر این که بسیار حساس هستند و حتی صدای هوا را هم جذب می کنند، شرایط را بدتر هم می کنند. شما می توانید با جاگذاری صحیح و کاهش صدای محیط، کیفیت صدای هر میکروفنی را بهتر کنید.

در بین تمام تجهیزات استودیویی مدرنی که در دهه ی اخیر معرفی شده شاید عجیب باشد که میکروفن ها کمتر از همه ی آن ها تغییر کرده اند. با نگاه به با کیفیت ترین و گران ترین اجراهای زنده ای که امروزه در سراسر جهان اتفاق می افتد متوجه خواهید شد که بعضی از میکروفن هایی که در حال حاضر استفاده می شود، در اواخر دهه ی ۱۹۶۰ طراحی شده اند، یعنی بیش از پنجاه سال پیش! از آن زمان مدل های بیشماری روانه ی بازار شده که هرکدام از آن ها تنها بهبودهای کمی را در خود جای داده اند. مانند دیگر تجهیزات استودیویی، در مورد میکروفن ها هم نمی توان گفت کدام مدل بهترین است یا کدام مدل برای استودیویی خانگی ایده آل ترین گزینه است. در این مقاله سعی می کنیم یک سری اطلاعات کلی را به شما ارائه کنیم تا حداقل آشنایی کافی با میکروفن ها داشته باشید و تفاوت آن ها را با یکدیگر بدانید و در نهایت بتوانید برای استودیوی خانگی خود میکروفن مناسبی انتخاب کنید.

مانند بسیاری از تجهیزات دیگر، هر میکروفن با توجه به این که چگونه از آن استفاده می کنید، می تواند نتایج مختلفی را ارائه دهد. برای جاگذاری صحیح میکروفن، به منظور دریافت هرچه بهتر صدا، نیاز به تجربه و آزمون و خطاست. حتی بهترین میکروفن های دنیا هم وقتی که وکالیست، بیش از حد نزدیک به آن ها باشد صدایی نامناسب و بوم دار خواهند داشت. از طرف دیگر اگر یک میکروفن ارزان قیمت را به درستی جاگذاری کنید می تواند جزئیات مناسبی را دریافت کند و زمانی که صدای ضبط شده ی آن را با اکولایزر، کمپرسور و پلاگین های دیگر بهبود دهید، نتیجه ی شگفت انگیزی از آن خواهید گرفت. البته قطعا با میکروفن های سطح بالا، برداشت های با کیفیت، آسان تر و بهتر به دست می آید.

نکته ی مهمی که باید بدانید این است که قیمت و کیفیت میکروفن ها همیشه با هم تناسب ندارند. به علاوه، در دنیای میکروفن ها ممکن است شما پول زیادی را خرج کنید و آخر سر هم میکروفنی بگیرید که اصلا صدای آن را دوست نداشته باشید، یا برعکس، پول کمی خرج کنید و میکروفنی بگیرید که صدایش را به شدت می پسندید. میکروفن هایی که در ادامه ی این متن به آن ها اشاره می کنیم قیمتی از ۱۰۰ دلار تا ۲۰۰۰ دلار دارند. اگر می خواهید قیمتی کمتر از ۵۰ دلار بپردازید، ما به شما توصیه می کنیم کمی بودجه ی خود را بالاتر ببرید و میکروفن SM57 را تهیه کنید.

اگر راهنمای خرید میکروفن استودیویی را مطالعه نکرده اید، به شما پیشنهاد می کنیم پس از مطالعه این متن، سری هم به آن مطلب بزنید تا هر آنچه که برای خرید یک میکروفن لازم است را بدانید.

اصول ساختار میکروفنِ مناسب برای استودیوی خانگی

پیش از هر چیزی توجه داشته باشید که استودیوی خانگی شما یک استودیوی حرفه ای به شمار نمی آید. شما احتمالا قادر نخواهید بود برای هر نوع ضبطی از استودیوی خانگی استفاده کنید. در استودیوی خانگی، شما باید به ضبط تعدادی محدودی از سازها اکتفا کنید.

یکی از میکروفن های خوب همه کاره ای که برای استودیوی خانگی پیشنهاد می شود میکروفن Shure SM57 است. شما می توانید از این میکروفن برای ضبط هر چیزی استفاده کنید (البته با استفاده از یک پری امپ خوب نتیجه ی بهتری از این میکروفن خواهید گرفت). این میکروفن برای ضبط صداهای بسیار بلند و ضبط صدای آمپلی فایر هم مناسب است و بدنه ی مستحکمی دارد.

اگر بتوانید برای استودیوی خانگی خود هم میکروفن کاندنسور و هم میکروفن داینامیک تهیه کنید، بسیاری از کارها را به آسانی پیش خواهید برد. میکروفن های کاندنسر برای وکال و سازهای آکوستیک و در کل هر چیزی که فرکانس های بالای برجسته ای داشته باشد ایده آل هستند. از دیگر میکروفن های مناسب برای استودیوی خانگی می توان به NT1-A و Shure SM81 اشاره کرد.

میکروفن های داینامیک ElectroVoice RE20 و Sennheiser MD421II میکروفن های تخصصی تری هستند که برای وکالیست هایی که صدای قدرتمندی دارند انتخاب خوبی خواهند بود.

برای این که به کیفیت صدای استودیوهای حرفه ای برسید، نیاز به میکروفن های حرفه ای خواهید داشت. در این بخش اسم کمپانی Neumann و میکروفن های رده بالای آن مطرح می شود. میکروفن TLM 103 ارزان قیمت ترین میکروفن کمپانی Neumann است که البته صدای فوق العاده ای دارد و برای رسیدن به صدایی حرفه ای تر می توانید از آن استفاده کنید. همچنین میکروفن های U87Ai و AKG C414XLII میکروفن هایی هستند که افراد حرفه ای از آن ها برای ضبط وکال استفاده می کنند. شما می توانید میکروفن های ریبون را هم در نظر بگیرد که کاراکتر خاصی را به صدا اضافه می کنند. قطعا این میکروفن هایی که نام بردیم تنها میکروفن های استودیویی نیستند و در استودیوهای حرفه ای احتمالا شما گاهی حتی بیست میکروفن مختلف را ببینید؛ اما برای استودیوی خانگی داشتن یکی از این میکروفن ها هم کفایت می کند.

توجه داشته باشید که اگر از پری امپ های با کیفیت استفاده کنید، میکروفن شما به شکل قابل توجهی بهتر صدا خواهد داد. برای این که میکروفن تمام ظرایف و جزئیات صدا را به خوبی دریافت کند، نیاز به تقویت صدایی تمیز، بدون سر و صدا و مقدار مناسبی از gain دارد. هم در میکروفن های داینامیک و هم در میکروفن های کاندنسور، به لحاظ کیفیت صدا، تفاوت زیادی بین اتصال مستقیم میکروفن به کارت صدا و اتصال میکروفن به پری امپ وجود دارد. حتی اگر از پری امپ های ارزان قیمت هم استفاده کنید تفاوت زیادی در کیفیت صدا ایجاد خواهد شد.

راه اندازی و قرار دهی میکروفن ها

این مرحله، هم پروسه ای علمی و هم پروسه ای هنری ست و با آزمون و خطای متعدد می توانید بهترین نتیجه را بگیرید. برای دریافت جزئیات صدای هر ساز باید میکروفن را در مسیری قرار دهید که ارتعاشات صوتی به خوبی به دیافراگم میکروفن برسند. برای این کار دکمه ی ضبط را روی دستگاهتان فشار دهید، ضبط را آغاز کنید و به سراغ سازی که می خواهید ضبط کنید بروید؛ چند نت را با آن اجرا کنید، جای میکروفن را تغییر دهید… دوباره کمی با ساز اجرا کنید و دوباره جای میکروفن را تغییر دهید… این کار را چندین بار تکرار کنید و سپس به سراغ ریکوردر بروید. با گوش دادن به صداهایی که ضبط کرده اید متوجه خواهید شد که یکی از برداشت ها صدای بهتری نسبت به بقیه دارد و این یعنی یکی از پوزیشن ها موجب شده که صدای بهتری از میکروفن بگیرید.

میکروفن های نزدیک و آمبیانس

برای ضبط سازها، مخصوصا درامز، داشتن دو میکروفن ایده آل است. در این حالت شما ضبطی استریو خواهید داشت. یکی از میکروفن ها را باید در نزدیکی درامز قرار دهید تا جزئیات صدای درامز را دریافت کند؛ این میکروفن را با در نظر داشتن بلندی صدای ساز، در فاصله ای در حدود ۱۵ سانتی متر از ساز قرار دهید. میکروفن دیگر برای ضبط صدای اتاق استفاده می شود. این میکروفن باید فاصله ای بیشتر از میکروفن قبلی (حداقل چند ده سانتی متر) داشته باشد و حتما لازم نیست سر میکروفن به سمت ساز متمایل باشد. هرچه این میکروفن را دورتر از ساز قرار دهید، صدای پر کشش تر و طولانی تری از ساز خواهید گرفت. این میکروفن یک نوع ریورب طبیعی را به صدا اضافه می کند که تنها پلاگین ها و افکت های گران قیمت می توانند مشابه آن را برای شما فراهم کنند.

بهینه کردن میکروفن برای هر صدا

صدای انسان توجه ما را بیشتر از تمامی صداها به خود جلب می کند. گوش ما به شدت به ارتعاشات هوای اطراف وکالیست حساس است. مهمترین هدف از استفاده ی میکروفن برای وکال، گرفتن روح و حس وکال است. گوش انسان تمایل به کمی برجسته شدن فرکانس های زیر در صدای وکال دارد. پس برای میکروفن وکال نباید دنبال میکروفنی باشید که فرکانس ها را به صورت یکنواخت و دقیق دریافت کند، بلکه کمی رنگ شدگی در فرکانس های بالا برای وکال ایده آل تر است. میکروفن های کاندنسور دارای کپسول بزرگ، معمولا فرکانس های بالای تمیز و برجسته ای دارند که آن ها را برای ضبط وکال ایده آل می سازد. البته میکروفن های داینامیک هم برای وکال مناسب هستند، مخصوصا برای وکالیست هایی که صدای قدرتمندی دارند. میکروفن های کاندنسور ممکن است صدای وکالیستی که عادت به خواندن با صدای بلند دارد را دیستورت کنند، اگر وکالیست در حین خواندن زیادی به میکروفن نزدیک شود. میکروفن های داینامیک همچنین برای استفاده در اتاق هایی که نویز امبینت زیادی دارند مناسب هستند. اگر شما مجبور به ضبط در اتاقی هستید که صدای خوبی ندارد و انعکاس صدا در آن زیاد است، بهتر است برای به حداقل رساندن تاثیر صدای اتاق، از یک میکروفن داینامیک با کیفیت استفاده کنید. علاوه بر میکروفن های کاندنسور و داینامیک، شما می توانید برای وکال از میکروفن های ریبون هم استفاده کنید. این میکروفن ها صدایی طبیعی را در اختیارتان قرار می دهند. میکروفن های ریبون نیاز به پری امپ های قدرتمندتری دارند و از آمپدانس متغیر در پری امپ ها سود می برند (این ویژگی تنها در پری امپ های رده بالا دیده می شود). میکروفن های ریبون بسیار حساس هستند و هنگام حمل آن ها باید احتیاط کنید. اگر برای این میکروفن ها از یک پری امپ معمولی استفاده کنید، صدایی تیره از آن خواهید گرفت. میکروفن های ریبون گران قیمت هستند؛ برای شروع کار بهتر است بودجه ی خود را صرف خرید میکروفن های کاندنسور و داینامیک با کیفیت کنید و خرید میکروفن های ریبون را به زمانی که توانایی خرید یک پری امپ سطح بالا را داشتید موکول کنید.

برای خرید اولین میکروفن به چه نکاتی باید توجه کنید؟

حالا که به خوبی تفاوت بین میکروفن ها را متوجه شدید، حتما قبل از خرید میکروفن به این سه نکته توجه کنید:

۱- اگر می خواهید میکروفن کاندنسور تهیه کنید، ابتدا مطمئن شوید که پری امپ (یا کارت صدای) شما حتما ویژگی فانتوم پاور ۴۸v داشته باشد.

۲- اگر قصد خرید میکروفن داینامیک دارید، نیازی به فانتوم پاور ندارید، بلکه نیاز به مقدار بالای gain خواهید داشت. میکروفن معروف SM57 و دیگر میکروفن های داینامیک، برای این که شدت مطلوبی داشته باشند نیاز به مقدار زیادی gain دارند، چیزی در حدود ۵۵ تا ۶۰ دسی بل. بعضی از کارت های صدای جدید و ارزان قیمت برای میکروفن های کاندنسور طراحی شده اند که تنها مقدار gain حدود ۴۰ تا ۴۵ دسی بل را ساپورت می کنند؛ البته بیشتر میکسرها می توانند میکروفن SM57 و دیگر میکروفن های داینامیک را ساپورت کنند. یک پری امپ معمولی با مقدار gain حدود ۶۰ دسی بل برای استفاده از میکروفن های داینامیک کافی ست. اگر به پری امپ های اختصاصی دسترسی ندارید و تنها چیزی که در اختیار دارید پری امپ موجود در کارت صدای شماست که مقدار gain زیادی ندارد، و از طرف دیگر تنها می توانید یک میکروفن تهیه کنید، پیشنهاد ما این است که حتما یک میکروفن کاندنسور انتخاب کنید. با بودجه ای در حدود ۱۰۰ دلار، میکروفن Studio Projects B1 شاید یکی از ایده آل ترین گزینه ها باشد.

۳- تا جایی که می توانید سعی کنید میکروفن دست دوم خریداری نکنید. مخصوصا هیچ گاه میکروفن ریبون دست دوم خریداری نکنید، چون این میکروفن ها بیشتر از هر نوع میکروفن دیگری آسیب پذیر و مستعد خراب شدن در اثر استفاده ی نادرست هستند.

گیتار آکوستیک

برای ضبط گیتار آکوستیک سه پارامتر را باید هدف قرار دهید: صدای پیک که به سیم ها اصابت می کند، صدایی که بدنه ی ساز تولید می کند و حس فشار و حرکتی که پنجه ی نوازنده تولید می کند. اگرچه در این که برای گیتار آکوستیک از چه میکروفنی استفاده کنید قاعده ی خاصی وجود ندارد، اما تجربه نشان داده که با ترکیب میکروفن های مختلف نتیجه ی فوق العاده ای خواهید گرفت. مثلا می توانید میکروفن های PZM را با میکروفن های داینامیک ترکیب کنید، یا مثلا زمانی که می خواهید تصویر استریوی گیتار را ضبط کنید، میکروفن کاندنسور را با میکروفن الِکترِت ترکیب کنید. در هر کدام از این موارد سعی کنید با آزمون و خطا و تجربه کردنِ جاگذاری میکروفن در پوزیشن های مختلف، بهترین صدا را از میکروفن دریافت کنید. همچنین سعی کنید از تکنیک های کلاسیک غافل نشوید؛ مثلا تکنیک X-Y که در آن کپسول دو میکروفن را کاملا نزدیک یکدیگر قرار می دهند (بدون این که دو میکروفن با هم تماس پیدا کنند)، زاویه ای نود درجه بین دو میکروفن تشکیل می شود و سر دو میکروفن را به سمت ساز متمایل می کنند. همچنین می توان به تکنیک ORTF اشاره کرد که در آن میکروفن ها به جای این که مانند تکنیک X-Y  نسبت به هم زاویه ی نود درجه تشکیل بدهند، با زاویه ای ۱۱۰ درجه نسبت به هم قرار می گیرند. این تکنیک برای ضبط کردن صدای ساز از فاصله ی دور ایده آل است، مانند وقتی که از جلوی استیج می خواهید صدای ساز را ضبط کنید. برای ضبط گیتار آکوستیک استفاده از تنها یک میکروفن کاندنسور هم در بعضی شرایط نتایج فوق العاده ای ایجاد می کند.

سمپل کردن و ضبط در لوکیشن

کسانی که صداها را سمپل می کنند به میکروفن استریو نیاز دارند، یا این که می توانند از دو میکروفن استفاده کنند. بعد از سمپل کردن و زمانی که صداهای ضبط شده را به استودیو می برید، می توانید تصمیم بگیرید که از صدای میکروفن سمت چپ، سمت راست یا هر دوی آن ها استفاده کنید. به این شیوه شانس شما برای گرفتن سمپل های بهتر بالا می رود. برای سمپل کردن بهتر است از میکروفن های کاندنسور استفاده کنید، مگر اینکه محیط نویز زیادی داشته باشد، که در این صورت میکروفن داینامیک نتیجه ی بهتری به شما می دهد. برای سمپل ها باید دقت داشته باشید که فرکانس های بالا به خوبی ضبط شوند و اثری از نویزهای محیط روی آن نباشد. برای ضبط آمبیانس محیط، آسان ترین روشی که می توانیم به شما پیشنهاد کنیم استفاده از ریکودرهای پرتابل مانند Zoom H4n است.

ضبط درامز

در سه پاراگراف پیش رو تنها به سه مورد کلی اشاره می کنیم. تفکرات مختلفی برای ضبط درامز وجود دارد؛ این که از چه تعداد میکروفن استفاده شود یا این که کدام بخش درامز میکروفن مختص به خودش را داشته باشد. بسیاری از قطعات موزیک راک مطرحی که شنیده اید تنها با سه میکروفن ضبط شده اند: یک میکروفن در جلوی کیک درام، و دو میکروفن که در بالای درامز جاگذاری شده اند. این روش باعث می شود تا تصویر استریوی طبیعی درامز را دریافت کنید. اما اگر می خواهید روی هر بخش درام مانند kik ،snare و tom پردازش های مختلفی در مرحله ی میکس انجام دهید، لازم است به هر کدام از آن ها یک میکروفن اختصاص دهید. به یاد داشته باشید که حتما لازم نیست تمام اجزای درامز را با هم ضبط کنید؛ برای مثال می توانید snare را پس از ضبط دیگر اجزای درامز ضبط کنید و سپس آن را به پروژه اضافه کنید.

در کل برای ضبط درامز شما به میکروفنی نیاز دارید که بتواند فشار صوتی بالا را تحمل کند. ضربه های محکمی که به درامز وارد می شود باعث ایجاد دیستورشن در خروجی می شود. بعضی از میکروفن ها دارای پد ۱۰- هستند، که در قالب یک سویچ یا یک کپسول اضافه که باید آن را به میکروفن پیچ کنید در اختیار شما قرار می گیرد. این پد مقدار ورودی را به حد مطلوبی کاهش می دهد تا بتوانید سیگنال مفیدی از صدای مد نظرتان داشته باشید.

میکروفن کیک درام باید توانایی تحمل فشار صوتی بالا و فرکانس های بم را داشته باشد. بسیاری از میکروفن های کاندنسور صدای کیک درام را دیستورت می کنند، پس بهتر است در این بخش از میکروفن داینامیک استفاده کنید. از معروف ترین میکروفن هایی که برای کیک درام استفاده می شود می توان AKG D112 ،Shure SM57 و Beyer M88 را نام برد. میکروفن کیک درام را می توانید با فاصله ای چند سانتی متری از هِد کیک درام قرار دهید. بعضی از مهندسان صدا ترجیح می دهند میکروفن را داخل کیک درام قرار دهند.

میکروفن Snare هم باید توانایی تحمل فشار صوتی بالا را داشته باشد. همچنین مهم است که میکروفن Snare بدنه ی مستحکمی نیز داشته باشد، چرا که گاهی اوقات درامرها به صورت اتفاقی به میکروفن ضربه می زنند (به همین خاطر توصیه می شود میکروفن در زیر Snare  قرار بگیرد). میکروفن SM57 برای snare فوق العاده است. میکروفن های AKG 414eb و Sennheiser MD421 از دیگر میکروفن های مناسب برای snare هستند.

میکروفن های Overhead (میکروفن هایی که در بالای درامز قرار می گیرند) لازم است توانایی دریافت صدای تمام اجزای درامز از فاصله ی دور را داشته باشند، پس لازم است میکروفنی انتخاب کنید که حساسیت بالایی داشته باشد. در این جا هم توصیه می شود از میکروفنی استفاده کنید که پد کاهش صدا داشته باشد. برای این بخش، میکروفن های کاندنسور انتخاب بهتری هستند، مخصوصا میکروفن های کاندنسور با دیافراگم کوچک. برای Toms میکروفنی که به شدت توصیه می شود Sennheiser 421 است. برای cymbals از میکروفن کاندنسور برای دریافت هرچه بهتر فرکانس های بالا استفاده کنید. برای cymbals هم سعی کنید از میکروفنی استفاده کنید که پد ۱۰- داشته باشد.

شاید برایتان سوال باشد که یک مهندس صدا چگونه مانع ورود صدای hi hat به میکروفن snare می شود. اینجاست که مبحث الگوی قطبی میکروفن ها مطرح می شود. میکروفن هایی که نزدیک درامز قرار داده می شوند، باید تمام صداهای دیگر را بلاک کنند. همیشه نشت صداهای دیگر به میکروفن وجود خواهد داشت، اما شما باید تلاش کنید مقدار آن را به حداقل برسانید. بعضی از مهندسان صدا در زنجیره ی افکت هایشان، پس از پری امپ یک noise gate قرار می دهند تا صداهای نشت شده را به حداقل برسانند.

تصمیم نهایی

یکی از سوالاتی که برای بسیاری از افرادی که استودیوی خانگی دارند پیش می آید این است که آیا بهتر است بودجه ی خود را صرف خرید یک میکروفن گران قیمت کنند و یا این که به جای آن چند میکروفن ارزان تر تهیه کنند. مثلا اگر میکروفن ایده آلتان Neumann U87 است، با همان پول می توانید چهار میکروفن

CAD e200 ،Sennheiser MD421II ،Shure SM81 LC ،AT 822 و حتی چند میکروفن SM57 را خریداری کنید؛ با این همه میکروفن حتی می توانید یک استودیوی حرفه ای راه بیندازید. اما استودیوی خانگی نیاز به تعداد زیادی میکروفن ندارد، مخصوصا وقتی که نمی خواهید درامز ضبط کنید. در این صورت خرید چند میکروفن خوب کار شما را راه می اندازد. یکی از سوالات دیگری که معمولا برای افراد پیش می آید این است که “آیا میکروفن کاندنسور دیافراگم بزرگ ارزان قیمت خریداری کنیم یا نه؟” توجه داشته باشید که اگر بعدا یک میکروفن دیافراگم بزرگ بهتر بخرید، این میکروفن ارزان قیمت دیگر به هیچ دردی نخواهد خورد. خوشبختانه میکروفن ها بر خلاف سینتی سایزرها و کامپیوترها، قیمت دست دوم خوبی دریافت می کنند، مخصوصا میکروفن های گران قیمت. اگر قرار است اولین میکروفن تان را بخرید، پیشنهاد می کنیم Shure SM57 را انتخاب کنید. این میکروفن از پس هر کاری بر می آید. بعد از آن، تا جایی که بودجه تان اجازه می دهد یک میکروفن کاندنسور با دیافراگم بزرگ برای ضبط وکال و یک میکروفن کاندنسور کوچک برای سازهایی که صدای ظریف و حساسی دارند تهیه کنید.

ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.